Ο κόσμος καίγεται κι αυτοί χτενίζονται

Καλησπέρα παιδιά, ελπίζω να είστε όλοι καλά και δίπλα στις οικογένειες σας, όπως σας αφήσαμε πριν λίγους μήνες κατά τη διάρκεια της μετακόμισης μας. Τα τελευταία γεγονότα με άγγιξαν λίγο παραπάνω από το μέσο χρήστη και με έκαναν να αισθάνομαι τυχερή, αφού η σκέψη του να νοικιάσουμε ένα σπίτι στο Μάτι για μειωμένο ενοίκιο, ωραία θέα, γρήγορη πρόσβαση στη θάλασσα και ελάχιστη απόσταση από τον αγαπημένο μας φίλο στη Νέα Μάκρη, δεν υλοποιήθηκε ποτέ και τελικά το σπίτι που νοικιάσαμε ήταν σε άλλη περιοχή. Δε θέλω καν να σκεφτώ το ενδεχόμενο να είχαμε κάνει εκεί κάποιο συμβόλαιο και την κατάσταση που θα είμασταν τώρα όλοι μας.

Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τη ζωή τους όλη μέσα σε μόλις λίγα λεπτά. Όλες οι ταινίες τρόμου που δε θέλησα ποτέ να δω στην τηλεόραση ή το σινεμά με το αγόρι μου, μπούκαραν στην οθόνη του κινητού μου, στην οθόνη της τηλεόρασης, στη ζωή του διπλανού μου, του συναθρώπου μου και των οικείων του. Πραγματικά ασσύληπτη τραγωδία.

Τόσα νέα παιδιά, τόσοι γονείς, τόσοι παππούδες, τόσα κατοικίδια και αδεσποτάκια έφυγαν άδικα και με τρομερό πόνο και φόβο στην προσπάθεια τους να κρατήσουν ακέραιο το δικαίωμα τους για μια άνασα ακόμη σε αυτό το χάος της ζωής που κάποιοι αποφάσισαν έτσι βίαια να τους το στερήσουν για να το χαρίσουν στον υπεροπτικό τους χαρακτήρα.

Λίγες ώρες μόνο ώρες μετά το συμβάν, έβλεπες όλους τους δημοσιοκάφρους να γαντζώνονται και ρουφάνε σταγόνα σταγόνα ότι οξυγόνο κι αίμα είχε απομείνει στις φλέβες των επιζώντων με σκοπό την άνοδο του καναλιού που εργάζονται. Και πώς νιώσατε, και τι κάνατε και πώς αναγνωρίσατε το νεκρό λες και μιλούσαμε για καλλιστεία και φρουφρου κι αρώματα. Καταρρέαν οι άνθρωποι και αυτοί εκεί! Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις ερωτήσεις και κακό! Ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες ώρες που θα έπρεπε να δίνεται βοήθεια και μόνο σε όλους αυτούς εκεί πέρα κι όχι να φωτογραφίζονται σαν κούκλες σε βιτρίνα και να πρέπει να παίξουν και τις μαριονέτες από πάνω.

Γκάλοπ το ένα πίσω από το άλλο σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το πού θα ανέβει η πιο σπάνια, η πιο συγκλονιστική, η πιο αποτρόπεα φωτογραφία που θα τους αποφέρει χρήματα μέσα από τα κλικς όλων όσων περίεργων ατόμων πατήσουν τον εν λόγω σύνδεσμο. Στην αρχή θύμωσα υπερβολικά με τους υπεύθυνους όλων αυτών των σελίδων και των ιστοσελίδων καθώς δεν περίμενα ότι θα είναι τόσο κοράκια. Μετά θύμωσα με όλους αυτούς που με τις πράξεις τους ανεβάζουν τέτοια σάιτ, τους κάνουν μάγκες της δεκάρας αναδημοσιεύοντας το σκουπιδουλικό τους, κάνοντας αστεία και περιγελώντας τον θάνατο και τον χαμό όλων αυτών των ανθρώπων.

Είναι αλήθεια τόσο αστείο το ότι χάθηκαν έτσι άδικα αυτά τα δίδυμα κοριτσάκια, αξίζουν τέτοιο χλευασμό και τόση ανευθυνότητα λόγου όλοι αυτοί οι 80, συν οι αγνοούμενοι και οι μη ταυτοποιημένοι; Όποιος χάνει ένα παιδί ξέρει. Δε θα τολμούσε ποτέ να τα καταπιεί αυτά από μεγαλολογαριασμούς που βαφτίζουν χιούμορ την κάθε χυδαιότητα πίσω από την ασφάλεια της μόστρας των ακολούθων. Όταν χάνεις ένα παιδί, χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου. Είσαι σαν ένα παζλ ανολοκλήρωτο. Σκοτεινιάζεις, μαζεύεσαι και θρηνείς. Θρηνείς κάθε μέρα και κάθε χρόνο κάνεις γενέθλιες και ονομαστικές εορτές. Μέσα σου. Εκεί που ακόμη η φλόγα της ζωής αυτού του ανθρώπου καίει τα σωθικά σου. Έξω η ζωή συνεχίζεται. Κουτσά, στραβά συνεχίζεται και οφείλεις να μην την βαρυγκομάς την ώρα που όλη αυτή η διαδικασία είναι μια ολόκληρη μάχη για άλλους και πολλές φορές ήδη από χέρι χαμένη.

Για την εκκλησία δε θα μιλήσω καν. Δε πιστεύω ότι υπάρχει το καθεστώς του χριστιανισμού πια. Παντού θεοί τιμωροί ως προφάσεις από ρασοφορεμένα κακομαθημένα τσιράκια του συστήματος. Σου βγήκε ο πάτος τέκνο μου ώστε να βρεις λεφτά για να φτιάξεις σπίτια και να μας τα χαρίσεις για να το παίξουμε σωτήρες και αγαθοί στο ευρύ κοινό ή θα σε φάει το μαύρο σκοτάδι της κόλασης; Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση... Ελπίζω ο θεός εκεί πάνω να είναι μόνος του, ήσυχος κι ήρεμος και να μην τον τρέχουνε τέτοια αποβράσματα όπως εμάς εδώ... Οι εξαιρέσεις έχουν τα σέβη μου!

Κοιτώντας όλους αυτούς θυμήθηκα τα λόγια ενός καθηγητή μου ''Αυτός θα πετύχει για θα πούλαγε και τη μάνα του''. Αυτό είναι επιτυχία στις μέρες μας; Ποιος θα βγάλει το μάτι του αλλουνού; Ποιος θα φανεί πιο άγριος από τον άλλον; Δε τη θέλω τέτοια επιτυχία, για αυτό δεν την έχω και δε θα την έχω ποτέ. Θα αηδίαζα με τον εαυτό μου αν έκανα κάτι τέτοιο κι ας χρειάζεται να κάνω χίλια άλλα πράγματα ταυτόχρονα τώρα για να ζήσω αξιοπρεπώς. Τουλάχιστον όταν κοιτάζω τον καθρέφτη μου δε με φτύνει στα μούτρα.

Αγαπητό 2018

Θα ήθελα να σου ζητήσω να φέρεις σε όλους όσους γνωρίζω αγαπώ και σέβομαι υγεία, επαρκή δουλειά, αγάπη, ευγνωμοσύνη, υπομονή, επιμονή, θετική σκέψη, πολλά χαμόγελα, ταξίδια και βιβλία για να ανοίγουν το κεφάλι τους και να δημιουργούν δωμάτια απόδρασης στη φαντασία τους. 

Ευχαριστώ εκ των προτέρων και ελπίζω να σου αρέσει ο κόσμος στον οποίο θα κατοικήσεις για δώδεκα ολόκληρους μήνες. Καλή δύναμη.

Χριστουγεννιάτικος επισκέπτης

Πάνε πια τριάντα μέρες. Καμιά φορά τα χριστούγεννα, δεν είναι πάντα χαρμόσυνα, γεμάτα δώρα κι αγαπημένους συγγενείς ή φίλους. Δίνουν στεναχώρια και πόνο ή ένα λόγο για να πας την ζωή σου παρακάτω. Να προσπαθείς, να μην βαριέσαι, να ασχολείσαι με κάτι.
Τηλεφώνησα στον φίλο μου, όπως κάνω συνήθως, σε καθημερινή βάση μα εκείνος δεν απάντησε. Νόμιζα πως είχε δουλειά και δεν πρόλαβε να δει τις κλήσεις μου ακόμη, οπότε και συνέχισα να παίρνω μέχρι να τον πετύχω στη γραμμή. Οι ώρες περνούσαν χωρίς να έχω νέα. Νόμιζα στιγμαία πως θύμωσε, πως δε θέλει να μου μιλάει άλλο, πως ενόχλησα αρκετά, πως έκοψε τη σύνδεση του γιατί του είχε σπάσει το νευρικό σύστημα η κινητή τηλεφωνία και το γεγονός ότι δεν έχει πια δουλειά.
Θυμήθηκα πως την τελευταία φορά που δεν απάντησε κανείς είχε πάθει εγκεφαλικό και ήταν στο νοσοκομείο, οπότε άρχισα να τηλεφωνώ στη μαμά του για να μάθω νέα. Δυστυχώς, ούτε και εκείνη απάντησε. Ο φόβος μου είχε γίνει πια βεβαιότητα. Το σενάριο του να έχει πέσει κάτω αυτή, να την έχει δει και να βρίσκονται και οι δυο στο πάτωμα αβοήθητοι υπήρχε στο κεφάλι μου μέχρι την στιγμή που βρέθηκα έξω από το σπίτι τους και βρήκα όλα τα φώτα ανοιχτά και την πόρτα κλειδωμένη. Να πάρουμε αστυνομία; Εκαβ; Κάποιο γείτονα; Μα δεν έχουμε κανενός γείτονα τα στοιχεία εδώ στην ερημιά.... Ενστικτωδώς συνέχισα να καλώ τη μαμά του ενώ ήμουν μέσα στο αμάξι και το αγόρι μου προσπαθούσε να μπει μέσα από τη μάντρα της αυλής για να μπορέσει να πλησιάσει και να δει τι γίνεται μέσα. Ξαφνικά, το αυτοκίνητο άρχισε να αναβοσβήνει και στο τέλος έκλεισε παντελώς από μπαταρία. Γιατί να πρωτοαγχωθώ; Για το ότι είμαστε στη μέση του πουθενά νύχτα σαββατοκυριακού χωρίς αυτοκίνητο ή για το ότι μπορεί κάποιοι μέσα να χαροπαλεύουν; Χριστέ μου, είχα κάμποσα χρόνια να νιώσω πόσο σημαντική είναι η ζωή σε ένα μόλις δευτερόλεπτο.
Χτυπούσε το κινητό μου, ήταν η μαμά μου του φίλου μου με τρεμάμενη φωνή. Επαθε εγκεφαλικό το παιδάκι μου, μου είπε. Το ήξερα, το ήξερα ότι κάτι έχει πάθει ο φίλος μου. Δεν έπαιζα καλύτερα τζόκερ; Γιατί κάποια πράγματα να είναι τόσο θλιβερά προβλέψιμα;
Το καλό στην ατυχία του ήταν ότι δεν πέρασαν πολλές ώρες, πήγε σχεδόν άμεσα στο νοσοκομείο και δεν προκλείθηκε μεγάλη βλάβη, ωστόσο πολλά πράγματα θα ξανα αρχίσουν πάλι από την αρχή. Αυτό είναι κάτι που τον νευριάζει και αποθαρρύνει πολλούς ανθρώπους με εγκεφαλικά επεισόδια. Το ότι φτύνεις αίμα για να πας στο δέκα και ξαφνικά είσαι στο μηδέν. Σαν παιχνίδι χωρίς κάρτα μνήμης. Αλλά αυτό είναι η ζωή ρε γαμώτο. Ο αγώνας. Θα το πάμε πάλι από το μηδέν για να κρατήσουμε το δέκα. Δεν πειράζει. Ο θεός έδωσε την ευκαιρία του για άλλη μια φορά. Ισως αυτό να είναι το δώρο για φέτος τα χριστούγεννα... Σαν την υγεία τίποτα. Σήμερα, θα πάει στο σπίτι του μετά από τριάντα μέρες νοσηλείας. Πόσο ωραίο μοιάζει, πόσο γαλήνιο πια.  

Όταν μεγαλώσεις και πας σε δικό σου σπίτι, θα πάρεις σκύλο!

Ήταν Σεπτέμβριος του 2000. Είχα αποφασίσει να συνοδεύσω τη μητέρα μου στην καθιερωμένη βδομαδιάτικη βόλτα στο σούπερ μάρκετ. Εκεί, εντόπισα ένα μικρό λουλουδένιο βιβλιαράκι με λουκέτο στο πλάι. Ρώτησα όλη απορία τη μαμά μου πού χρησιμεύει αυτό και γιατί έχει κλειδί. Αυτό είναι ένα ημερολόγιο, μου λέει. Μπορείς να γράφεις τις σκέψεις σου, τους πόθους σου, στιγμιότυπα της καθημερινότητας σου και είναι καθαρά προσωπικό, εάν εσύ δεν επιλέξεις να το μοιραστείς με κάποιον. Για αυτό και έχει κλειδαριά επάνω! Εμείς δεν είχαμε κλειδιά καλά καλά ούτε στο δωμάτιο μας! Φαντάσου πόσο ισχυρά μυστικά μπορείς να γράφεις εκεί μέσα...

Καθ'όλη την διάρκεια της διαδρομής με βασάνιζε ένα πράγμα. Τι σπουδαίο έχω να μοιραστώ με ένα τετράδιο που λειτουργεί σαν μαγικός καθρέφτης και γνωρίζει τα πάντα για μένα όπως κανένας άλλος; Να έγραφα για το πόδι; Το ήξεραν όλοι ότι είμαι κουτσή. Δεν ήταν μυστικό. Το έδειχναν ακόμη και τα τζάμια των σούπερ μάρκετ. Να έγραφα για το τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω; Ήταν τόσα πολλά επαγγέλματα που ήθελα να ακολουθήσω όταν μεγαλώσω που ένα τετραδιάκι τέτοιο δεν έφτανε να τα φιλοξενήσει. Να έγραφα για τη μέρα μου στο σχολείο; Θα ήταν βαρετό ακόμη και για ένα τετράδιο να ακούσει αυτά που είχα να πω. Ποιος νοιάζεται... 

Έτσι, άνοιξα την πρώτη σελίδα και έγραψα τους τρεις πιο μεγάλους πόθους της ζωής μου. Θέλω η μαμά μου να κάνει ένα μωρό να μοιράζομαι τα παιχνίδια μου με κάποιον, θέλω να κάνω μια δουλειά που να μπορώ να βγάζω αρκετά χρήματα ώστε να βοηθήσω ανθρώπους και ζώα όταν αυτό χρειαστεί και θέλω ένα δικό μου σκύλο. Ένα χάσκι του 2000. Δεν είναι πανέμορφο;

Πήρα μια βαθιά ανάσα, ξαναδιαβάζοντας τις ευχές μου. Σα να πίστευα πως αν το διαβάσω για δεύτερη φορά, θα γίνουν πιο ισχυρές και θα πραγματοποιηθούν. Έπειτα το κλείδωσα και πήγα να το μοιραστώ με τη μαμά μου. Δε θυμάμαι το γιατί ενώ ήταν προσωπικό. Ίσως γιατί αυτή είχε την ιδέα για την αγορά του ημερολογίου και ήθελα την επιβράβευση της ορθής χρήσης.

Μια βδομάδα αργότερα, ήρθε χαρούμενη η μαμά μου στο σχολείο να με πάρει. Δεν είχαμε σχολάσει ακόμη ούτε ήμουν άρρωστη. Είχε φέρει στο σπίτι ένα λυκοσκυλάκι. Εκείνη τη στιγμή το ημερολόγιο σφράγισε σαν μικρός θεός μέσα μου και η μαμά μου ήταν η ηρωίδα μου. Κοιμόταν ήσυχα και χουχουλιάρικα σε ένα χαρτόκουτι με μια πικέ κουβερτούλα που συνηθίζαμε να στρώνουμε στη κοινόχρηστη κούνια του συγκροτήματος τα απογεύματα που παίζαμε.

Δυστυχώς, δεν κατάφερα να κρατήσω το συγκεκριμένο σκυλάκι πάνω από τέσσερις ώρες. Μόλις επέστρεψε η σπιτονοικοκυρά από την δουλειά της και το είδε, κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό στην ιδέα ότι μπήκε σκύλος στο χώρο που φιλοξενεί τις αγαπημένες τις γατούλες και μας διέταξε να τον διώξουμε κακήν κακώς. Το σκυλάκι δόθηκε σε ένα παλικάρι που διατηρούσε βενζινάδικο στην περιοχή. Για λίγο διάστημα προσπάθησα να κρατήσω επαφή. Μετά δεν γνωρίζω τι απέγινε.

Έπειτα από αυτό το συμβάν και για όλα τα υπόλοιπα χρόνια που έμεινα με τη μαμά μου στο ίδιο σπίτι, ήταν απαγορευτικό να σκεφτώ να πάρω άλλο σκύλο αν δεν αποκτήσουμε δικό μας σπίτι με αυλή. Το οποίο αργότερα αντικαταστάθηκε με το όταν πας σε δικό σου σπίτι και αν συμφωνεί ο άντρας σου, μπορείτε να πάρετε ό,τι σκύλο εσείς θέλετε!

Πριν τρία χρόνια, γνώρισα την τωρινή μου σχέση. Ένα παλικάρι με μητέρα φυσιοθεραπεύτρια, με σπίτι το οποίο διαθέτει αυλή, δύο σκυλιά και μία γάτα! Αφού γίναμε πολύ καλοί φίλοι και γνωριστήκαμε σε σημείο που ήταν αρεστός ο ένας στον άλλον, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε να μείνουμε μαζί. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο περισσότερο ήθελα να βλέπω τα σκυλάκια που ήδη είχε στο σπίτι του. Μετά όμως γυρνούσα στο σπίτι και κάτι μου έλειπε. Σιγά σιγά και αφού είδα ότι δεν έχουμε χωρίσει, άρχισε να μου γίνεται εμμονή η φράση της μητέρας μου και αφού πήρα θετική απάντηση από αυτόν άρχισα να ψάχνω τις αγγελίες μία μία για τον τέλειο σκύλο.

Στις αγγελίες έβλεπα πολλά σκυλάκια τα οποία τα συμπονούσα, γιατί υπογραμμίζονταν κάποιο κινητικό πρόβλημα ή ακόμη και οράσεως, λόγω του ότι γνώριζα από τον εαυτό μου ότι είναι δύσκολο να ανήκεις στη μειονότητα και να προσπαθείς να ξεχωρίσεις. Πόσο μάλλον αν αυτό αποτελέσει και αναγκαστικό κίνητρο σου την απόκτηση ενός σπιτιού προκειμένου να μη μείνεις στο δρόμο για πάντα και πεθάνεις από αφαγία ή από υπερβολική ταχύτητα αυτοκινήτου.

Παρ΄ότι όμως ήμουν πιο κοντά σε αυτήν την νοοτροπία, ήμουν λίγη για να έχω τα κότσια να το κάνω και έτσι συνέχισα να ψάχνω υγιή σκυλάκια με την λογική ότι δεν έχω αρκετά λεφτά και με την λογική ότι έχω ήδη αρκετά προβλήματα για να προσθέσω και άλλα στη ζωή μου.

Στο ενδιάμεσο, βρέθηκε ο Δημήτρης. Ένα παλικάρι, το οποίο έδινε ένα μικρό σκυλάκι, άριστα μορφολογικά και κλειδωμένο με τη βούλα στα τρία κιλά. Άψογος χαρακτήρας, χαδιάρης, υπάκουος, διασκεδαστικός, σχεδόν αθόρυβος. Θα ορκιζόμουν ότι ήταν το σκυλί που ήθελα από μικρή να έχω και ο πιο γρήγορος και μόνιμος έρωτας που υπήρξε ποτέ στη ζωή μου ως τώρα.

Έξι μήνες αργότερα, ο μικρός άρχισε να κλαίει και να κουτσαίνει ελαφρά. Η πρώτη επίσκεψη στον κτηνίατρο έδειξε θλάση. Του δόθηκε για 5 ημέρες μετακαμ, αλλά δεν υπήρξε καμιά διαφορά με το πέρασμα των ημερών. Η επόμενη κίνηση μας ήταν η ακτινογραφία, η οποία έδειξε ομόφωνα σε όλους τους κτηνιάτρους πως πρόκειται για ατροφία κεφαλής, το οποίο διορθώνονταν μόνο με χειρουργική επέμβαση.

Για δεκαπέντε μέρες, κόντευα να σκάσω. Ένιωθα θλίψη. Θλίψη απέναντι στον εαυτό μου, θλίψη απέναντι στο σκύλο μου. Αλλά και παράλληλα τόσο κοντά του πια. Είμασταν και οι δύο κοντοί με ανεξάρτητο νευρικό χαρακτήρα, αλλά παράλληλα χαδιάρηδες και με κουτσά ποδάρια. Αν αυτό δεν ήταν η δίδυμη αδερφή ψυχή μου τότε τι ήταν σε αυτήν την ζωή;

Λίγο καιρό αργότερα, το μικρούλι χειρουργήθηκε. Την ώρα της αναμονής κόντευα να πεθάνω από την αγωνία μου. Στο μυαλό μου τρεμόπαιζε η εικόνα της μαμάς μου την ώρα που έμπαινα εγώ σε κάποιο από τα χειρουργεία και της άφηνα το χέρι επάνω στο φορείο και η εικόνα των Αγίων Ραφαήλ Νικολάου και Ειρήνης που έβρισκα πάντα στο προσκεφάλι μου όταν πια είχα ξεκουραστεί από τα χειρουργεία, είχε υποχωρίσει πλήρως η νάρκωση και καταλάβαινα τι συμβαίνει γύρω μου. Να του άφηνα και αυτουνού μια εικονίτσα μετά. Να τον κάνουν πιο γρήγορα καλά και να έρθει τρεχάτος δίπλα μου να μου κουνήσει την ουρά του χοροπηχτά χοροπηδηχτά γεμάτος ενέργεια και κέφι όπως κάνει συνήθως...  Θεέ μου πώς είναι άραγε να έχεις παιδιά και να κουβαλάς την αγωνία τους κάθε μέρα και κάθε νύχτα που υπάρχεις;

Εσύ γνωρίζεις καλύτερα το περιεχόμενο των δυσκολιών που πρέπει να περάσει ένας άνθρωπος. Εσύ, η μοίρα, η τύχη, η ανώτερη δύναμη του προγραμματισμένου συμβάντος. Πόσο ήθελα να το αποφύγω και πόσο το βρήκα μπροστά μου. Μα πόσο δύνατοι, γενναίοι και αγαπημένοι είμαστε τώρα. Μια γροθιά. Μια οικογένεια. Μια κοινή πορεία και ένας λόγος για τον οποίο βρεθήκαμε όλοι και αλληλοθαυμαζόμαστε και γινόμαστε καλύτεροι. Ο ένας για τον άλλον και καθένας για τον ίδιο του τον εαυτό.

Σκέψεις #77

Πάνε μήνες που έχω συνηθίσει στο ήσυχο κι αέρινο περπάτημα της σιωπής εντός του δωματίου μου. Τα μισάνοιχτα παραθυρόφυλλα την κάνουν να δείχνει σαν επαγγελματίας χορεύτρια που με τα μαύρα της πυκνά μαλλιά ξεδιπλώνει το ταλέντο της στους τοίχους. Τόσο όμορφη και τόσο απαλή η οσμή της που η ψυχή σου παραμένει ήμερη κι ελπίζει. Ελπίζει για ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο που βασίζεται πάνω στον πόνο του αποχωρισμού της εγωιστικής απομόνωσης του εαυτού σου απέναντι στην ομαδική επανένταξη της ομάδας σου. Είναι σκληρό... Και τόσο εύκολο να κάνεις πίσω και να παίρνεις αγκαλιά την κουβέρτα σου μετατίθοντας το ραντεβού αυτό για κάποια άλλη στιγμή, πιο βολική ώστε να κάνεις την προσπάθεια να ξεβολέψεις τη συνήθεια που σου έχει κατσικωθεί και σου ζητάει δανεικά. Δανεικά κι αγύριστα. Γιατί αγύριστα είναι αυτά που χάνεις εξαιτίας της, αλλά δε σε νοιάζει. Σε τραβάει περίτεχνα στον πάτο και δεν μπορείς να μην υποκλιθείς στην μαεστρία της. Το αξίζει. Είναι σαν ένα παιδάκι που κάνει κάτι για πρώτη φορά και το επιβραβεύεις. Και μετά το κάνει πάλι και το δωροδοκείς με γλυκά μέχρι να τυπωθεί στις πληροφορίες του και να ψάξει να βρει κάτι καινούριο για να εντυπωσιάζει τις προσωπικές του ανακαλύψεις και το οικογενειάκο περίγυρο του. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση το παιδάκι δεν μεγαλώνει. Εσύ μεγαλώνεις. Μεγαλώνει το κενό που δημιουργήθηκε ανάμεσα σε σένα και στο παιδάκι που ήσουν κάποτε και μικραίνει η πιθανότητα επιτυχίας να βρει ο ένας τον άλλον ξανά. Δε ξέρω αν πονάει ή αν ανακουφίζει. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Τα χρώματα μπερδεμένα. Σπεύδουν πάνω στον τοίχο με τέτοιο τρόπο ώστε κάνουν τα μάτια μου να νυστάζουν και ποτέ δεν φτάνω παρακάτω.

Λέμε όχι

Ψηφίστε ναι, γιατί αλλιώς η χώρα θα καταστραφεί και δε θα μπορεί ο έλληνας να ανασάνει, είπαν. Ψηφίστε ναι, γιατί αλλιώς θα κοπεί κάθε είδους βοήθεια από τις χώρες που τώρα σας βοηθούν, είπαν. Ψηφίστε ναι, γιατί είστε έξυπνοι και δεν είναι ανάγκη να αυτοκτονείσετε για αντίδραση απέναντι στους άλλους, είπαν. Ψηφίστε ναι, γιατί θα χαθεί κάθε ιατρικό πρόγραμμα, είπαν. Ψηφίστε ναι, γιατί δεν θα υπάρχει ΟΑΕΔ, είπαν.Ψηφίστε ναι, γιατί αυτός που διαλέξατε να σας κυβερνήσει είναι τόσο βλάκας που δε γνωρίζει πώς να χειριστεί τις καταστάσεις και ρίχνει το μπαλάκι σε σας, είπαν. Ψηφίστε ναι, γιατί ακόμη και τα λιγοστά χρήματα σας θα τα παίρνετε μετά από ένα χρόνο καθυστέρησης, είπαν. Ψηφίστε ναι, για να μην χάσουμε εμείς τους θησαυρούς που καταφέραμε να χτίσουμε πάνω στις πλάτες σας... δεν το είπαν. Γιατί γνωρίζουν. Γνωρίζουν ότι θα τους πάρουμε με τους πέτρες. Γνωρίζουν και για αυτό τα πάνε όλα με το γάντι. Τους πήρε ο πόνος τους πασόκους και τους νεοδημοκράτες για το φτωχό λαό; Ας μην βγάζουν παραμυθάδες αυτούς που προσπαθούν να επιπλεύσουν μέσα στο πέλαγος που τους πέταξαν χωρίς σωσίβιο κι ας δώσουν όλα αυτά που έχουν αποθηκευμένα στην Ελλαδίτσα που τόσο αγαπούν και πονάνε. Όταν τα έπαιρναν κάτω από το τραπέζι ήταν γλυκά, τους το έλεγαν και όλοι αυτοί που μπήκαν με βίσμα και γλύψιμο στις θέσεις τις οποίες δεν μπορούσαν να κουνηθούν ακόμη και αν ήταν πιο άχρηστοι κι από φιδάκι κατά των κουνουπιών τους καλοκαιρινούς μήνες.
Πόσοι από σας πληρώνεστε κανονικά ακόμη; Πόσοι από σας δε νιώσατε στο πετσί σας την πείνα, δε χρειάστηκε να νοσηλευτείτε σε νοσοκομείο χωρίς καμία ασφάλιση, να πάτε στην εκκλησία για να ζητήσετε φαγητό, να δώσετε το αυτοκίνητο σας γιατί δεν βαστάτε τα χρέη του, να στείλετε τα παιδιά σας σε συγγενείς και φίλους για να μπορούν να τρέφονται σωστά και να μην λιποθυμούν σαν τα κοτόπουλα κάθε τρεις και λίγο, να μην έχετε να πληρώσετε τα ενοίκια και τα δάνεια σας; Πόσοι από σας δε δούλεψαν δωδεκάωρα για να πληρωθούν τετράωρα και αυτό μετά από μήνες ή και χρόνο ολόκληρο; Εσείς, λοιπόν, είστε οι βολεμένοι. Εσείς που δεν τα ζήσατε αυτά. Και σαφώς καλά θα κάνετε να ψηφίσετε το ναι, γιατί διαφορετικά ο πλούτος σας είτε θα χαθεί είτε θα μοιραστεί. Εξάλλου, η αριστερά ποτέ δεν ήταν υπέρ των πλουσίων.
Εγώ όμως που έζησα την άλλη πλεύρα,που ο κόσμος, ακόμη και άθεοι πολίτες, έτρεξαν στις εκκλησίες και στα ορφανοτροφία να ζητήσουν βοήθεια και κάποιου είδους άσυλο για τα παιδιά τους... Έζησα την πλευρά που οι άνθρωποι γέμισαν τα κέντρα αποκατάστασης, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους κι έπεφταν χάμω από τα εγκεφαλικά και τα ανευρίσματα... Έζησα την πλευρά που το πρόβλημα υγείας σου χρειαζόταν ένα χρόνο και παραπάνω θεραπείας και το κράτος σου κάλυπτε μόνο τις ενενήντα μέρες κι όταν δεν τα κατάφερε πλέον να τα φέρει βόλτα, πέταξε έναν έναν τους ασθενείς έξω για να μικρύνει το χρέος που πρέπει να καταβάλλει απέναντι στους γιατρούς και τους φυσιοθεραπευτές ως αμοιβή. Έζησα την πλευρά που ενώ λεφτά υπήρχαν, τα περιθώρια για τις αποπληρωμές των δανείων φάνταζαν εφιάλτης για τον καθένα από μας που μπήκε στην παγίδα να ζητήσει ένα για να πάρει ένα σπίτι, να ξεκινήσει κάποιο είδος σπουδών, να γεννήσει η γυναίκα του, να εγχειριστεί κάποιος συγγενής του... Έζησα την πλευρά που λόγω αναπηρίας μπορούσα βάση νόμου να δουλέψω λιγότερο από οχτάωρο, παρ'όλα αυτά έκλεινα δωδεκάωρο, αλλά πληρωνόμουν για τετράωρο...
Κι όλα αυτά πριν βγει η αριστερά. Η αριστερά τώρα βγήκε. Εγώ λοιπόν, θα ψηφίσω όχι. Δεν είμαι απελπισμένη και δε νιώθω καθόλου απελπισία μέσα μου παρά το σκηνικό. Τα συναισθήματα είναι για ανθρώπους που περνάνε καλά, δε τους απασχολεί τίποτα σοβαρό και κοιτάνε να φαγωθούν με τα ρούχα τους για να αποκτήσει η ζωή τους λιγουλάκι σασπένς. Όσοι έχουν φτάσει στον πάτο, γνωρίζουν για το συναισθηματικό κενό και άδειασμα που δημιουργείται.

Καλό καλοκαίρι

Πάντα ορίζαμε το καλό και το κακό ανάλογα με τις προσωπικές μας πεποιθήσεις που γεννιόντουσαν και παίρνανε μορφή ανάλογα με τα βιώματα μας, που συνήθως όντας σκληρά, έκαναν οτιδήποτε να μοιάζει ανούσιο και περαστικό. Τόσο περαστικό που μία ανάσα σου συνήθως διαρκούσε παραπάνω.
Θυμάμαι την ημέρα που έκλειναν τα σχολεία. Διοργανώναμε πάντα γιορτή η οποία έκλεινε με μπουγελώματα κι έπειτα από αυτό ήμουν πάντα με πυρετό. Δε με πείραζε όμως αυτό. Με πείραζε που έκλειναν τα σχολεία και έχανα τους φίλους μου. Γιατί εγώ φίλους είχα μόνο στο σχολείο. Στα διαλείμματα, αν είχα λεφτά ή κάποια συμβουλή να τους δώσω. Αλλιώς ήμουν μόνη. Παρατηρούσα τα πουλιά και τα λουλούδια κι αναρωτιόμουν διάφορα γύρω από τη ζωή και τη συμπεριφορά της. Κι αναρωτιόμουν αν αξίζει η αναπηρία να αμείβεται με μοναξιά. Αν η σοφία είναι το σωστό δώρο για ένα παιδί που το μόνο που αναζητά είναι το παιχνίδι με τους συνομίληκους του. Αν η τύχη δεν είναι όντως τύχη, αλλά καταδίκη παλαιότερων κακουργημάτων.
Δεν έβρισκα ποτέ απάντηση. Πάντοτε με πλησιαζε κάποια γιαγιά ή κάποιος παππούς, μου αγόραζε καραμέλες ή παγωτό και μου έλεγαν πως ο Θεός έχει για όλους. Εγώ περίμενα. Περίμενα να δω πότε θα είναι η σειρά μου να λάβω αυτά που έχει να μου δώσει. Αργότερα κατάλαβα πως τα παίρνω αυτόματα, ασχέτως αν δεν τα κατανοώ τη στιγμή που τα λαμβάνω, γιατί δεν έχω την κατάλληλη γνώση. Κατά βάθος τον ευχαριστώ, αν και με εκνευρίζει πολύ ο τρόπος που μου τα δίνει.
Και πήρα πολλά. Κατάφερα να αυξήσω την υπομονή μου, να μικραίνω την υπόσταση του πόνου, να αυξάνω τη σωματική - αλλά κυριως... την ψυχική μου δύναμη, να ακούω τον εαυτό μου, να ονειρεύομαι, να ακούω τον κόσμο, να τους παρατηρώ πώς περπατάνε, πώς μιλάνε, πώς σκέφτονται. Να βλέπω την αξία της κάθε μέρας. Ακόμη κι όταν ζεις μέσα σε μια κατάσταση που ονομάζεις ρουτίνα, καμία μέρα δεν έχει δίδυμη αδερφή. Χωριστές παραστάσεις σε χωριστές χρονικές στιγμές όλα που κάτι έχουν να σου πουν και καλείσαι να μάθεις τη γλώσσα επικοινωνίας τους.
Όταν μεγαλώνεις σαν μοναχοπαίδι, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Είτε θα βρεις φίλους για να γλιτώσεις την σκέψη και να ενσωματωθείς σε κάτι άλλο είτε θα μείνεις με τις σκέψεις και τα ερωτήματα. Κι εγώ άνηκα πάντα στη δεύτερη κατηγορία, γιατί κανένας δεν ήθελε να περάσει τις διακοπές του με κάποιον που διαφέρει κι έχει κινητικά προβλήματα. Δεν ήμουν της μόδας τότε.
Ένα από τα αγαπημένα μου χόμπυ ήταν να συλλέγω σκέψεις ανθρώπων και να φτιάχνω κολλάζ με τις απαντήσεις τους σε ένα τετράδιο το οποίο περιείχε κάθε λογίς ερώτηση, κάτι σαν λεύκωμα. Όταν το τελείωνα, έβγαινα στο μπαλκόνι και περίμενα κάποιον να περάσει. Να τον κεράσω ένα παγωτό με αντάλλαγμα την παρέα του, έτσι... Για καλό καλοκαίρι.

Χρόνια πολλά μπαμπά

Οποτε κι αν ακούω την λέξη ''μπαμπάς'', θυμάμαι εκείνο το θεσπέσιο γλυκό με το σιροπάκι και τα κερασάκια στην κορυφή. Ισως γιατί εκείνο το λάτρευα πάντοτε περισσότερο από τον πατέρα μου που κατά βάθος φοβόμουν για τα ξεσπάσματα θυμού τα οποία είχε. Και ήταν συχνά αυτά.
Δε φοβόμουν μην με χτυπήσει.  Εξάλλου, συνήθως, ξεσπούσε στη μητέρα μου. Δε του άρεσε ποτέ να την βλέπει να φοράει όμορφα και φωτεινά ρούχα ή κοντά που να την κολλακεύουν, γιατί κατά βάθος και κατά την επιφάνεια, τη ζήλευε. Τη ζήλευε που ήταν νέα, δυναμική και πετυχημένη, σε αντίθεση με αυτόν που έκανε πάντα ό,τι του έλεγε η γιαγιά να κάνει.  Φοβόμουν τις εικόνες που έβλεπα μετά, την ώρα του ύπνου και με κυνηγούσαν μέχρι τελικά να πέσω στο λήθαργο μου. Ηταν σαν να βλέπω ένα τρέιλερ από θρίλερ που οι φωνές θεριεύουν και σπάνε την παιδικότητα της ψυχής σου. Αυτό ήταν το χειρότερο για μένα. Ένιωσα πως πρέπει να γίνω ανεξάρτητη πολύ πιο γρήγορα από τους άλλους, να καταφέρω να προστατεύσω εμένα και τη μαμά μου, να γίνω καλά και να ζήσουμε κάπου αλλού ευτυχισμένες. Το αξίζαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να το εισπράξουμε για πολλά χρόνια.
Το μόνο θηλυκό πρόσωπο που είχε τα βραβεία και την προσοχή στο σπίτι, ήταν η γιαγιά μου. Εγώ ήμουν πάντα το ανάπηρο πλάσμα που τους φέρνει περισσότερα έξοδα και άχρηστο καθ'ότι βγήκα και κορίτσι και χρειάζεται να μου δώσουν και προίκα και η μαμά μου η αιτία που γεννήθηκα και προστέθηκαν προβλήματα στο κεφάλι τους και κυρίως στα οικονομικά που δεν ήθελαν να χάνουν.
Όταν πια χώρισαν, όλος ο κόσμος μας απομόνωσε. Σαν να είμασταν οι κακιές μάγισσες που είχαν την πρόθεση να κάνουν βουντού σε όλους για να πεθάνουν από πανούκλα στο συνεχές μέλλον. Γυρνούσαν τα κεφάλια τους από την άλλη σα να μη μας βλέπουν ή ακόμη κι αν μας έβλεπαν, προτιμούσα να μη μας βλέπουν γιατί πετούσαν χλέπες και βρίσιες, λες κι είχαν απέναντι τους κάποιον εγκληματία. Τώρα που το σκέφτομαι, στον εγκληματία μπορεί να έκαναν και το τραπέζι. Ολοι ήξεραν τι περνάμε και κανένας δε μιλούσε. Είχαν μπροστά την καραμέλα του γάμου και πως κάθε γάμος έχει προβλήματα, οπότε δεν χρειάζεται και να ασχοληθείς περαιτέρω. Τους θεωρούσα και τους θεωρώ συνεργούς όταν βλέπουν κάτι να συμβαίνει και δεν μιλάνε. Τότε. Οταν υπάρχει βία.
Βρήκαμε ένα σπιτάκι με πολύ κόπο. Έξω από την πόλη. Μας το είχε δώσει μια κυρία που δεν είχε παιδιά και ζούσε με δυο σκυλάκια. Δεν είμαι σίγουρη αν πληρώναμε ενοίκια τότε. Θυμάμαι όμως που η μαμά μου δούλευε συνέχεια και ήταν από δουλειά σε δουλειά, γιατί όποτε έπαιρνε τηλέφωνο τους συγγενείς μας για βοήθεια, της το έκλειναν στα μούτρα για να την τιμωρήσουν που χώρισε, έφυγε και άφησε τον άντρα της και έκανε τον κόσμο να μιλάνε και να σκορπά σχόλια.
Σιγά σιγά στηθήκαμε μόνες μας. Καταφέραμε να μετακομίσουμε αλλού και να είμαστε ανεξάρτητες. Το σημαντικότερο για μένα ήταν ότι μπορούσα να κοιμάμαι με το χαμόγελο στα χείλη κι όχι να φοβάμαι μήπως δω ξανά τους εφιάλτες να με κυνηγούν. Το τελευταίο διάστημα, έβλεπα τον εαυτό μου να κάθεται και να παίζει με τα κουζινικά με άλλα παιδάκια και ξαφνικά μια ηλεκτρική σκούπα έπαιρνε την φωνή του μπαμπά, άναβε και μας ρουφούσε όλους μέσα χωρίς να μας ρωτήσει κάτι.
Έκανα χρόνια να μιλήσω στον πατέρα μου. Κι αυτό γιατί δεν ένιωθα την ανάγκη να του μιλήσω. Προτιμούσα να είμαι ορφανή ή τέλος πάντων να μην γνωρίζω την ύπαρξη του. Αργότερα, ξανά μιλήσαμε (τον λόγο θα τον αναλύσω σε άλλο ποστ), αλλά και πάλι δε μπόρεσα ποτέ να νιώσω πως τα κενά που έχει δημιουργήσει με τη στάση του μπορώ να τα καλύψω και να νιώσω καλά μαζί του.
Για μένα πατέρας και μάλιστα μπαμπάς, θεωρείται ο πατριός μου. Φυσικά δεν με άφησε ποτέ να τον αποκαλέσω πατέρα ή μπαμπά, γιατί σεβόταν πως δεν φύτρωσα κι αφού με αναγνώρισε, ανήκω κάπου αλλού. Ωστόσο, για μένα θα είναι για πάντα φίλος, πατέρας και πρότυπο. Γιατί ενώ δεν είχε παιδιά, με αγκάλιασε σα να ήμουν δικό του. Γιατί, ακόμη κι όταν δεν είχε λεφτά, μου έδινε τα λιγοστά για να μου κάνει τα χατήρια. Γιατί ακόμη και όταν ήταν κουρασμένος, βγαίναμε έξω για να πάρω τον αέρα μου. Γιατί ανέλαβε τους γιατρούς μου και ήταν εκεί όταν αρρώσταινα. Οταν πήρα τα πτυχία μου. Όταν ήμουν στεναχωρημένη, όταν ήθελα να μιλήσω. Ακόμη κι όταν αποζητούσα τη σιωπή. Για μένα αυτός είναι ο πατέρας μου και θα είναι για πάντα. Τα χαρτιά είναι για τη γραφειοκρατεία και όχι για τις καρδιές μας. Και του αξίζουν συγχαρητήρια. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι σαν αυτόν και ακόμα πιο λίγοι θα θελήσουν να τον πάρουν ως παράδειγμα για να του μοιάσουν. Η ζωή δεν είναι εύκολη και δεν ήταν ποτέ για να γίνει τώρα. Χρόνια πολλά, λοιπόν, με υγεία για όλους μας.

Σκέψεις πριν τον ύπνο

Είναι καιρός τώρα που βλέπω την γειτονιά μου φτωχική. Όχι από θέμα χρημάτων ή κατασκεύων. Αυτά είναι οι προφάσεις στα βαθύτερα προβλήματα που κανείς δε θέλει να αγγίξει. Μιλώ για τη φτώχια της λογικής και της συνείδησης. Άνθρωποι τριγύρω που πεθαίνουν για να μη μαθευτεί μια ατασθαλία, αλλά δεν μπαίνουν ποτέ στη διαδικασία να σκεφτούν πώς θα μπορούσαν να έχουν δράσει καλύτερα έτσι ώστε να την είχαν αποφύγει και να ήταν όλα καλά. Ανθρωποι που θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους σε σχολές, όχι για να τα μορφώσουν και για να τους δώσουν μια δυνατότητα για ένα καλύτερο μέλλον, αλλά για να μην πει ο κόσμος πως είναι καμμένοι μετεωρίτες που χάθηκαν στη πορεία της περιπλάνησης. Και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζει να στείλεις το παιδί σου να παρει χιλιάδες πτυχία αυτή την εποχή. Αν ήθελε κάποιος ταπετσαρία για τον τοίχο θα μπορούσε να βρει πολύ φθηνότερες και στυλάτες στα κινέζικα τώρα πια. Πολλοί θα πούνε πως σκέφτομαι λάθος και πως η μόρφωση είναι πολύτιμο αγαθό. Δε θα διαφωνήσω. Αλλά η μόρφωση μέχρι το λύκειο είναι μασημένη και διαμορφωμένη τροφή γύρω από συμφέροντα κοινωνίας, εκκλησίας, πολιτικών υποστάσεων και έπειτα είναι απλά τιπς που λειτουργούν σαν σπίρτο στο τσιγάρο. Δε γίνεσαι επιστήμονας επειδή μπήκες σε μια σχολή. Επιστήμονας γίνεσαι επειδή το πάλεψες, το έψαξες, το ερεύνησες, το κατέγραψες, το σιγούρεψες, το διέδωσες και είδες να κυλάει ένα αποτέλεσμα. Όπως επίσης δε θεωρήσε άνθρωπος, επειδή γεννήθηκες από είδος που του μοιάζει.

Ο κύκλος δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος

Πάνε μήνες τώρα που έχω αποκόψει κάθε ανθρώπινη επαφή. Εχω κλειστεί στον εαυτό μου. Στο δωματιάκι μου. Στο προσωπικό μου καμαρίνι. Εδώ που μπορώ να βγάλω κάθε είδους μάσκα από πάνω μου έχοντας την σιγουριά πως οι ανάσες που θα λάβω θα περιέχουν οξυγόνο και όχι το δηλητήριο κάποιου που δε με γούσταρε και προσπάθησε να με βλάψει. Τελευταία έχω τραβήξει πολλά και δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Εγιναν όλα τόσο απότομα και σκληρά που ένιωσα ότι κάποιος προσπαθούσε να με εκδικηθεί για κάτι που δεν έκανα ενώ έπρεπε να έχω κάνει προ πολλού. Να ξεκαθαρίσω τι θα κρατήσω και τι θα διώξω από τη ζωή μου μεγαλώνοντας και λαμβάνοντας ευθύνες. Θα ήταν πολύ εύκολο να με κλείσω σε μια ροζ φούσκα και να με δικαιολογήσω. Να πω πως δεν έμαθα τη ζωή γιατί έζησα σε νοσοκομεία το περισσότερο μου διάστημα ή ότι οι γονείς μου ήταν πολύ προστατευτικοί λόγω του προβλήματος της υγείας μου και αυτό με τράβηξε πίσω, αλλά δεν θα το κάνω. Δε θα με δικαιολογήσω, γιατί όσο με δικαιολογώ με επαναπαύω και κανείς δεν εγγυάται πως η επαναπαύση δε ρίχνει λίπασμα σε μια επανάληψη άσχημων στιγμών. Και η αλήθεια είναι πως βαρέθηκα και κουράστηκα. Κουράστηκα να βλέπω τον εαυτό μου να εθελοτυφλεί και να χάνεται. Να παίζει το χαζό μπροστά στο φόβο του ρίσκου. Αλλά αυτό είναι ένας αδύναμος άνθρωπος. Έρμαιο σκέψεων που θέλουν πολλή δουλειά για να φυτρώσουν και να αρχίσουν να δίνουν τον καρπό σε σωστή ποσότητα και ποιότητα. Και γυρνάει γυρνάει γυρνάει και χορεύει ζεμπεκιές γύρω από τον εαυτό του κλαίγοντας. Είναι η χαρά του ηττημένου που βλέπει τα πάντα από λάθος οπτική γωνία.

Λία. Από το Συναυλία.

Η πρώτη συναυλία που πήγα στην ζωή μου ήταν όταν ήμουν δωδεκάμισι χρονών και αυτό κατά τύχη. Η γιαγιά μου είχε την συνήθεια να επισκεπτόμαστε συγγενείς στα μέσα του καλοκαιριού και να περνάμε τις ώρες μας μαζί τους πίνοντας κρύο τσάι και μιλώντας για σεμεδάκια και νέα μοντέλα κατσαρολικών και λοιπών κουζινικών σκευών, κάτι που εμένα σχεδόν ποτέ δε με άγγιζε. Μου άρεσε όμως ο αέρας στο μπαλκόνι έκανε τα μαλλιά μου να μοιάζουν σαν χορεύτριες σε γνωστή σχολή μπαλέτου κι έτσι ξέφευγα στην ιδέα πως είμαι υγιής και μπορώ και τρέχω δεξιά και αριστερά σε θάλασσες και λιβάδια... Και πάντοτε γελούσα γιατί έβαζα στο νου μου πως έρχεται κάποιο δελφίνι έπειτα από αυτό ή αχινός και το πατάει κάποιος. Ανέμελα παιδικά χρόνια που δεν ξεχώριζαν και πολύ από ένα φυσιολογικό παιδί. Ούτως ή άλλως και κεινα, λίγο πολύ, μαντρωμένα τα είχαν για να μην  κολλάει ψείρες το ένα από το άλλο και κάθονται οι γριες μέχρις αργά το βράδυ να βγάζουν τα μάτια τους για να τα καθαρίζουν και να πλένουν με μανία τα σεντόνια για απολύμανση.
Την ιδέα για την συναυλία την είχε μία γριούλα που μας τάιζε σύκα και λικέρ κάθε τόσο με τον Τασούλη όταν κρυβόμασταν κάτω από την σκάλα για να παίξουμε λίγο ακόμη με το ηλεκτρονικό παιχνίδι που είχαν αγοράσει οι νονοί στην Ελενίτσα δώρο για την γιορτή της. Μην φανταστείς πως ήξερε ποιος τραγουδιστής θα παρευρίσκεται ή  τι είδους τραγούδια θα ερμηνευτούν. Απλώς ήξερε πως θα έχει καρέκλες για να κάτσουμε και λαχταριστά κεράσματα. Δεν έλεγε ποτέ όχι σε γλυκά και ποτά. Το θεωρούσε προσβολή να αρνηθείς, αλλά τα έψαχνε και από μόνη της.
Όταν πρωτοαντίκρισα το χώρο, μου θύμισε αυτά τα μίνι πανηγυράκια που γίνονται όταν κάνουν την γιορτή κερασιού και μαζεύεται ο κόσμος για να πάρει ένα κουπάκι να δοκιμάσει το προϊόν και έπειτα να αγοράσει ή να λάβει δωρεάν συσκευασίες ή βάζα για το σπίτι του. Μπορώ να πω πως ήμουν έτοιμη να γελάσω δυνατά και να τους ζητήσω να φύγουμε ή τέλος πάντων να κάτσω κάπου παράμερα. Όμως όταν είδα ότι άρχισαν να συναντούν γνωστά άτομα εκεί μέσα, ντράπηκα κι άφησα το χέρι της γιαγιάς μου σβέλτα θέλοντας να προλάβω να εξερευνήσω το χώρο πριν αρχίσει η συναυλία και χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα και δεν μπορέσω να βρω το ησυχαστήριο μου μέχρι να περάσουν οι ώρες και να τελειώσει όλο αυτό. Στην αρχή πέρασα ανάμεσα από οχτώ σειρές ατελείωτες πλαστικές καρέκλες που πάνω τους είχαν κοτσαρισμένο σαν κονκάρδα από έναν παππού ή μια γιαγιά που προσπαθούσαν να φάνε με αγωνία λίγο ψητό καλαμπόκι από αυτό που πουλούσε μια κοπελίτσα γύρω στα 20 μπροστά στην είσοδο. Όμως λίγο πιο πέρα βρήκα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ηταν ένα παλικάρι, ψηλό το οποίο ασχολιόταν με ένα μηχάνημα που είχε πάνω του πολλά, πολύχρωμα κουμπάκια και ρύθμιζε τον ήχο. Ήθελα πάρα πολύ να του μιλήσω και να ρωτήσω τόσα πολλά πράγματα γύρω από αυτό το μηχάνημα. Είχα ξαναδει άλλη μια φορά στην ζωή μου, όταν είχε έρθει ο κύριος Τάκης να πάρει τον μπαμπά για μια συναυλία και είχα πάει μαζί, αλλά όσες φορές κι αν ρωτούσα το παραμικρό... όλοι γελούσαν και μου χαϊδεύαν το κεφάλι σαν να είμαι κανένα τζακ ρουσέλ που έκανε κολπάκια εν ώρα χαλάρωσης του αφεντικού του.
Μόλις άρχισε η συναυλία και είχε ήδη φανεί να  χαλαρώνει το σενάριο του ψήνω καλαμπόκι- τρως το καλαμπόκι, πλησίασα αυτό το ψηλό παιδί. Στεκόμουν ακριβώς από πίσω του κι ένιωθα την καρδιά μου να θέλει να σπάσει από ντροπή και αγωνία. Τελικά, ένιωσα το δάχτυλο μου να σφινώνεται διστακτικά στην μέση του και να τον χτυπάει σαν τα κουδούνια στα θυροτηλέφωνα. Αυτός γύρισε σχεδόν στο δευτερόλεπτο ξαφνιασμένος, αλλά μόλις με είδε, χαμόγελασε ευγενικά και πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη ένιωθα την γλώσσα μου να πηγαίνει ροδάνι και να ρωτάει για αυτό το μηχάνημα που τόσο πολύ με είχε ενθουσιάσει. ''Αυτό εδώ το μηχάνημα ονομάζεται κονσόλα. Είναι το μαγικό ραβδί που μετατρέπει το κάθε ατάλαντο ον, σε επιτυχημένο έλληνα καλλιτέχνη και δώστου τα παιδάκια για αυτόγραφα''. Είχα αρχίσει ήδη να τον συμπαθώ.
Λίγο πιο πέρα, δύο τραγουδίστριες. Απολάμβαναν το τσιγάρο τους και χτυπούσαν ρυθμικά τα πόδια τους στο γρασίδι, σχηματίζοντας γραμμές με το τακούνι σε σημεία.
Σε κάποια στιγμή, ένιωσα το χέρι του παιδιού να με τραβάει και να με ρωτάει για την ηλικία μου, τα όνειρα μου, τα χόμπι μου και κάπως έτσι πιάσαμε κουβέντα μέχρι την ώρα που έφυγα. Ήταν ένα αξιόλογο πλάσμα που με έκανε να γελώ και να κατανοώ όρους που κανένας από το οικογενειακό μου περιβάλλον δεν ξόδεψε χρόνο να μου εξηγήσει ως τότε. Μου έδωσε μάλιστα και μια κάρτα από το στούντιο που δούλευε, καλώντας με να περάσω όποια στιγμή ήθελα να τον δω κι εκεί ή τέλος πάντων να κρατήσουμε επαφή μιας και το όνειρο μου τότε ήταν να γίνω μεγάλη στιχουργός και να δουλέψω στο εξωτερικό. Το δέχτηκα με τεράστια χαρά και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως και όταν πια είχα φύγει από την συναυλία, έκανα δυο μέρες να κοιμηθώ σωστά από την χαρά που ένιωθα μέσα μου.  

Διακο πες και την άλλη όψη του νομίσματος

Kαλοκαίρι, ήλιος, μαυρισμένα κορμιά, ιδρώτας που ξυπνάει κατευνασμένα ένστικτα του χειμώνα, διάφορες γεύσεις παγωτού, ρακέτες και καλή μουσική είναι πάντα μια καλή λεζάντα ικανή στο να σε ξεσηκώσει και να αρχίσεις να βρίζεις την κακή σου τύχη, επειδή είσαι κλεισμένος πίσω από ένα γραφείο, με χαλασμένο κληματισμό, δίπλα σε δεκαπέντε άτομα ακόμη ενώ βλέπεις παλιούς συμμαθητές να απολαμβάνουν την άδεια τους σε κάποιο νήσι ξαπλώνοντας στην άνετη ξαπλώστρα τους, απλώνοντας αντιηλιακά επάνω στο κορμί τους, απολαμβάνοντας το τσιγάρο τους και κάποιου είδους αναψυκτικού ή καφέ.
Προσωπικά, δεν πίστευα ποτέ στο ευτυχισμένο τέλος ενός παραμυθιού, ειδικά όταν αυτό έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια πραγματικότητα που κάθε άλλο παρά καραμελένια ήταν. Και μιας που μιλάμε για προσαρμογή στην πραγματικότητα. Ας ξαναδούμε το πρώτο σενάριο πιο αναλυτικά και με ανοιχτά ματάκια χωρίς απωθημένα λόγω του... κακού αφεντικού μας.

Το καλοκαίρι εμφανίζονται τα περισσότερα κρούσματα δερματοπάθειας και καρκινομάτων λόγω του ότι πολλές κυρίες θέλουν να κάνουν τοπλες για να δείξουν το καλίγραμμο σωματάκι τους στο αντίθετο φύλο που θα τους απλώσει και ένα κιλό αντιηλιακό (Από αυτά που οι εταιρείες βασανίζουν εκατομμύρια ζωάκια προκειμένου να γίνουν τα πειράματα για τυχόν αλλεργίες και διατάραξη του pH ) είτε γιατί δεν γνωρίζουν κάποια άλλη εταιρεία που δοκιμάζει τα προίοντα του αλλού, είτε γιατί έφαγαν μια πετυχημένη πλύση εγκεφάλου από τα πρότυπα της τηλεόρασης είτε γιατί αυτή την εταιρεία ξέρουν χρόνια και αυτή εμπιστεύονται (Πάλι από επιτηδευμένο λάθος της τηλεόρασης). Θα κάνουν πως μιλούν στο Iphone με τον κολλητό ή την γκόμενα ενώ μιλάνε με την μανούλα για το μεσημεριανό φαγητό και κάπως έτσι ένα παιδάκι στην Κίνα θα πει πως τουλάχιστον άξιζαν οι ώρες που δεν έπαιξε σαν παιδί και δουλεύε σαν ενήλικας στην πιο τρυφερή του ηλικία, μιας και οι κόποι του κατάφεραν να λειτουργήσουν και να μπορέσουν να δείξουν τα εφέ τους πιο άνετα και χωρίς καμία ενοχή για το τίποτα αφού πληρώνουν. Θα ανάψουν και ένα τσιγαράκι γιατί τους άναψαν τα αίματα, θα το σβήσουν στην άμμο και θα το αφήσουν εκεί (Γιατί πού καιρός να τρέχεις στο αμάξι να φέρεις μια σακούλα να τα μαζέψεις; Η φύση δεν είναι μάνα να γκρινιάξει και να σου κάνει μπάμιες για βραδινό αν θυμώσει) θα πάει ο γλάρος, θα το δει για φαγητό, θα του κομπιάσει στο λαιμό και θα πεθάνει. 

Θα μου πείτε τώρα κάποιοι ότι το βλέπω πολύ απαισιόδοξα για το άνθος της ηλικίας μου, αλλά δεν είναι θέμα απαισιοδοξίας. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος που όλοι αποφεύγουμε εσκεμένα να δούμε...

Τελικά δεν φαντάζει και τόσο άσχημος ο χαλασμένος ανεμιστήρας που βοηθάει στην εξικονόμηση ενέργειας και τα δεκαπέντε άτομα που σου δίνουν την δυνατότητα για αληθινή επικοινωνία την ώρα που θέλεις να πεις μια κουβέντα μέχρι να περάσει η βδομάδα και να πληρωθείς για τους κόπους σου, ε; 

Διαδικτυακές σκανδαλιές

Πριν καμποσους μηνες γνωρισα εναν παντρεμενο. Δεν περιμενα ποτε οτι η ιδεα και μονο του να παω με καποιον που ανηκει σε αλλη γυναικα θα μπορουσε να με φτιαξει. Στο μυαλο μου οποτε ακουγα την λεξη παντρεμενος, ερχονταν η εικονα ενος παλιομοδιτικου, κακογουστου αντρα που βουταει το δαχτυλο οσο πιο βαθια γινεται μεσα στην μυτη του και υστερα με αυτα που ανακαλυψε, γυριζει την σελιδα στην εφημεριδα που του αφησε το πρωι ο μεγαλος του γιος στο τραπεζακι του σαλονιου λιγο πριν φυγει για την σχολη του ως αιωνιος φοιτητης και δηθεν λαμπρο μυαλο που αδικειται στην χωρα μας...
Τον γνωρισα μεσα σε μια ιστοσελιδα με μια φωτογραφια που δεν προσδιοριζε αν ειναι γυναικα ή αντρας απο πισω και για αυτο τον λογο, τον αγνοησα αρχικα πανω στην κινηση του να μου μιλησει. Οταν ομως ανακαλυψα ποιος κρυβεται πισω απο αυτο το αβαταρ κατι σκιρτησε μεσα μου. Δεν ξερω αν ηταν το σφυρι που μου εδινε μια στο κεφαλι για ολα οσα πιστευα τοσα χρονια για την λεξη παντρεμενος, αν ηταν η εξαρση των ορμονων ή απλη ταυτηση καταστασεων... Ψηλος, ανοιχτοχρωμος, με αμυγδαλωτα ματια και χειλη που θα μπορουσε να ζηλεψει και το πιο ζουμερο μοντελο διαφημισης κραγιον και λιπ γκλος, με ανεση και τεκμηριωμενη  τοποθετηση σχεδον σε ολα τα θεματα που θα μπορουσαν να απασχολησουν τους ανθρωπους και αγαπη προς την μουσικη και το καλαισθητο...
Αρχισαμε να μιλαμε και να ανταλλασουμε αποψεις, ωστοσο το φλερτ ηταν αυτο που ειχε κεντρισει περισσοτερο το ενδιαφερον και των δυο μας. Κατι ομως που δεν μπορουσε να παρει σαρκα και οστα, λογω της χιλιομετρικης αποστασης που μας χωρισε απο τα ενστικτα μας. Κι ηταν αυτο που εκανε την προσμονη να θεοποιηθει ως λεξη μεσα στο κεφαλι μας. Ορισαμε ωρες για να μιλαμε και να βλεπομαστε στην καμερα, ωρες που θα μπορουσε να ειναι μονος του και ελευθερος απο τις υποχρεωσεις του και ωρες που και εγω αντιστοιχα θα μπορουσα να του αφιερωθω και να τον απολαυσω μεχρι τελευταιου megapixel στην οθονη μου. Ηταν κατι το οποιο μας χαλαρωνε, μας εκανε να νιωθουμε πως η μοναξια καποιες φορες δεν ειναι παρα μονο μια λεξη και πανω απο ολα μας εκανε να νιωθουμε πως η αυτοικανοποιηση δεν ειναι ειναι πια στο ιδιο μοτιβο με τις εφηβικες αχαρες στιγμες και πως ακομη και αν το ενδιαφερον του ''αληθινου'' συντροφου εχει χαθει, μειωθει ή απλως διαφοροποιηθει απο τις αρχικες καταστασεις τις οποιες απολαμβαναμε, θα υπαρχει καποιος που θα σκεφτεται το ιδιο με μας και θα εχει αναλογες συναισθηματικες αναγκες που δημιουργουνται απο πολλες ελλειψεις...Και αυτες θα καλυπτονται, εστω και ετσι.
Και ναι, ειναι πολλες οι στιγμες που νιωθουμε μονοι. Και οταν μπεις στην κατηφορα της μοναξιας και γνωρισεις τα νυχια της, δεν εχει σημασια αν αυτος που θα σε σωσει θα εχει παρασημα ελευθεριας ή δεσμα αιωνιας πιστης. Σημασια εχει το πως θα κρατησει το πινελο για να ζωγραφισει δεντρα, πεταλουδες και ρυακια πανω στα τοιχη που υψωσες και απομονωθηκες απο τα πραγματικα σου θελω, ειτε επειδη δουλευες πολυ και δεν ειχες χρονο, ειτε επειδη ειχες παιδια και δεν ηθελες να χωρισεις απο τον ανθρωπο σου για να μην στεναχωρηθουν και δημιουργησεις ριγματα στην μεταξυ σας εμπιστοσυνη, ειτε επειδη πιστευες απο την αρχη που γεννηθηκες πως η μοναξια θα ειναι οτι καλυτερο και ασφαλεστερο θα αποκτησεις, ειτε.... ειτε.... ειτε.... Σημασια εχει να νιωσεις και παλι οπως η ανασα σου... Αναλαφρη, ζωηρη, με λιγη καψα για να υπαρχει ωθηση να βγει προς τα εξω και να παλεψει για το αυριο, για το σημερα, για το τωρα... Μεχρι να την διαδεχτει η επομενη ανασα.

Εκλοyes or no?

Oι προεκλογικές μέρες είναι πια γεγονός. Υποψήφιοι από κάθε γωνιά της γης, ποντάρουν στους ανυποψίαστους και πάνω από όλα μπερδεμένους πολίτες, από κάθε χωριό ή πόλη, εκμεταλλεύομενοι την οικονομική κρίση της χώρας, η οποία έχει κλείσει πολλά σπίτια στέλνοντας αθώους ανθρώπους (Για μικροχρέη) στην φυλακή ή στο χώμα, επειδή υπερασπίστηκαν την καθαρή συνείδηση τους και δεν φίλησαν την κατουρημένη ποδιά που το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα πρόσταζε.
Άραγε αναρωτήθηκε κανείς από σας ποιος εργάζεται πίσω από αυτά τα κόμματα με σκοπό την ανάδειξη τους και κάτω από ποιες άθλιες συνθήκες περνούν το εικοσιτετράωρο τους ώστε να εξασφαλίσουν ένα κεραμμύδι πάνω από το κεφάλι τους κι ένα πιάτο φαί;
Προσφάτως και μετά από απόφαση εμού της ιδίας και της σχολής μου, χρειάστηκε να εργαστώ για να συμπληρώσω κάποιες ώρες πρακτικής, σε πολιτικό γραφείο, ενός σχετικά καινούριου κόμματος, που για χρόνια τώρα είχε την αγάπη και την υποστήριξη πάμπολων βολεμένων κορμιών και ψυχών πουλημένων στην δαιμονική αλαζονία της κορυφής.
Στην αρχή, υπογράψαμε ένα χαρτί εθελοντικής εργασίας (ή δουλείας, όπως θα λέγαμε καθαρά και ξάστερα) στο οποίο έπρεπε να εξηγήσεις για ποιο λόγο θέλεις να βοηθήσεις, τι γνώσεις κατέχεις και μέχρι πού και πώς είσαι διατεθειμένος να συμμετάσχεις στο πρόγραμμα.
Οι ώρες εργασίας πάντοτε πάνω του οχταώρου, μιας και μιλάμε για μια πυρετώδη κατάσταση που δεν δέχεται τεμπέληδες και ανθρώπους που δεν έχουν τσαγανό και όρεξη να πονέσουν. Όμως κάπου εκεί, τίθεται και ένα άλλο ερώτημα. Τι είδους πόνο θα σου δώσουν και μέχρι πού είναι τελικά οι αντοχές των προσωπικών ορίων της ατομικότητας και της δημοκρατικής συνύπαρξης, σε ένα γραφείο που φιλοξενεί κάθε καρυδιάς καρύδι και κάθε φλαμουριάς κοτσάνι, που δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να γνωρίζουν πότε η γλώσσα πρέπει να βουτάει στο μυαλό ή στο κόκαλο του αλλουνού για να το θρυψιαλιάσει;
Πριν λίγες ώρες, μπήκε στο γραφείο ο αδερφός ενός πολιτικού προσώπου (Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε... Τουλάχιστον όχι ακόμη), ο οποίος στα κανάλια παρουσιάζεται σαν ο μάστερ πάτρης - θρησκεία - οικογένεια. Ως απασχολούμενη στο γραφείο τύπου του, θεώρησα υποχρέωση μου να απαντήσω στο κάλεσμα της γνωριμίας του και να ανταλλάξουμε πέντε δέκα κουβέντες για την προσωπικότητα μας, ίσως και για τον κοινό μας στόχο. Τα αποτελέσματα όμως, βγήκαν αρνητικά εως και πλήρως αποκαρδιωτικά και σαπισμένα στο βούρκο που προανέφερα στις πρώτες δέκα σειρές. Ο άνθρωπος αυτός, όχι μόνο δεν πιστεύει στο Θεό, όχι μόνο δεν σέβεται, αλλά απαιτεί να τον σέβεσαι και να φοβάσαι την ράβδο τιμωρίας του.
Αφού με ρώτησε πώς με λένε και από πού κατάγομαι, άρχισε να μου επιτίθεται για την προσεγμένη εμφάνιση που από την πρώτη μέρα απαιτούσε ο ίδιος στο γραφείο του, υπογραμμίζοντας πως αυτά τα χρήματα θα μπορούσα να τα έχω δώσει σε κάποιον φτωχό. Απευθυνόμενη ευγενικά, θέλησα να κρατήσω κρυφή την φιλανθρωπική μου δράση, καθώς όταν βοηθάς κάποιον συνάνθρωπο το κάνεις επειδή πραγματικά το θέλεις και όχι για να το διαφημίσεις για να ακούσεις πέντε δέκα κρύα και μισόψυχα συγχαρήκια από το κοινό σου. Στην συνέχεια, άρχισε να αμφισβητεί την χριστιανική ορθότητα και να αποκαλεί πρόβατα όλους όσους πιστεύουν στην θεϊκή ύπαρξη. Τον παρακάλεσα με λίγο υψηλό τόνο να μην καταπατάει τα όρια και την ελευθερία της δημοκρατικότητας και της πίστης μου, μιας και εγώ σώθηκα ως εκ θαύματος τρεις φορές από βέβαιο θάνατο κι όμως συνέχισε, αποκαλώντας με δειλή και ανάξεια να εργαστώ οπουδήποτε σαν δημοσιογράφος και ως άνθρωπος, διότι η θέση της γυναίκας είναι καθαρά και μόνο στην προσωπική περιποίηση του άντρα της και των παιδιών που θα κυοφορήσει και θα φέρει στον κόσμο. Όταν του απάντησα πως στις μέρες μας δεν είναι ντροπή, αλλά τιμή για μία γυναίκα να δουλεύει και συνεισφέρει στο σπίτι, άρχισε να μου λέει πως θα μείνω μια ζωή ανύπαντρη και άφραγκη με τα μυαλά που κουβαλάω, πως είμαι ακόμη παιδί στα μυαλά και στην μοναδική εργασία που θα ευδοκιμήσει η προσωπικότητα μου είναι η πορνεία. Υπογράμμισε μάλιστα, πως αν ήμουν το μήλο κάτω από την μηλιά του, θα είχα φάει ήδη πολύ ξύλο για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου. Κάποιοι, μου είπαν πως αυτό το έκανε για να με τεστάρει. Αλλά ούτε τρακτερ είμαι, ούτε κουρευτική μηχανή αγορασμένη από Ιρανό μετανάστη. Είμαι άνθρωπος.
Κι αναρωτιέμαι, είμαι μόνο εγώ που αγαπώ τον εαυτό μου επειδή κοιμάται με καθαρή συνείδηση τα βράδια; Είμαι μόνο εγώ το πρόβατο που έχω ακόμη την δύναμη να πιστεύω στην ανάδειξη της αλήθειας; Είμαι μόνο εγώ αυτή που δεν γουστάρει να πουληθεί;
Και αν τελικά είμαι χαμένο κορμί, δίχως μέλλον που θα το παρασύρει το ρεύμα της ψευτιάς, εύχομαι όσοι ψηφίσουν να έχουν κατά νου πως η πολιτική δύναμη αρχίζει από την λαϊκή δύναμη. Κανείς δεν είναι πιο πάνω από εσάς. Αν δεν υπάρχει πυρήνας, δεν υπάρχει και ροή. Θα ψηφίσουμε κάποιον που ναι μεν ζητάει την βοήθεια μας, αλλά παράλληλα προσβάλλει κατάμουτρα την ατομικότητα μας και το χώρο μας; Η απόφαση δική σας...
Εγώ θα πω μόνο αυτό και θα κλείσω. Μπορεί ο λύκος να έφαγε τα έξι κατσικάκια, αλλά το έβδομο μαζί με την μανούλα του βρήκαν τον τρόπο να τα σώσουν και να ζήσουν ευτυχισμένα.

Είμαι ότι είσαι

Aυτές τις μέρες επισκέφτηκα το χωριό μου. Είχα πολύ καιρό να πάω. Μύριζε αναμνήσεις, καλοκαρδοσύνη, οικειότητα, καλομαγειρεμένα φαγητά και αγάπη. Από αυτήν την φτωχική, αλλά απλόχερα δοσμένη μέσα σε μια καλημέρα, σε ένα διάχυτο χαμόγελο, σε μια εγκάρδια χειραψία.
Περπάτησα στα δρομάκια, με ένα μπουφάν ριγμένο επάνω μου και με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, η οποία ήθελα να είναι η προέκταση του ματιού μου για να μην χάσω ούτε ένα πόντο από αυτήν την παραδεισένια ομορφιά που μόνο γαλήνη μπορούσε να με γεμίσει.
Ο αέρας χάϊδευε απαλά τα φύλλα των δέντρων που σούρνονταν λες και ήθελαν να κρύψουν τις νεράιδες που είχαν στα σπλάχνα τους, να τις αφήσουν να ξεκουράσουν τα κορμιά τους ώστε να μπορέσουν να παραδοθούν στον αιθέριο χορό τους άπαξ και νυχτώσει για τα καλά.
Ο ήλιος ελάχιστος, αλλά γλυκός, ήταν εκεί για να φωτίζει τα βήματα των περαστικών που μάζευαν καταμετρώντας τα άλογα, τα κατσικάκια και τις κοτούλες τους στην στάνη και τα κοτέτσια, μοιράζοντας τους δροσερό νερό και άφθονη, διαλεγμένη τροφή για να τα ευχαριστήσουν για όσα τους προσφέρουν καθημερινά, χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα.
Λίγο παρακάτω τα παγκάκια, κατεστραμένα από το χρόνο, χωρίς να χάνουν τον αγέρωχο εαυτό τους, κρατούν ακόμη επάνω τους χαραγμένα τα ονόματα μας, προσμένοντας την επιστροφή την δική μας, αλλά και των πάμπολων αναμνήσεων μας από τις παιδικές στιγμές.
Μια φωνή που δεν σβήνει ποτέ και χαχανίζει στα κρυφά κάπου μέσα στον ενήλικο εαυτό που με κόπο και δόλο αποκτήσαμε  δοκιμάζοντας την χαρισμένη φορεσιά της κοινωνίας και εναλλάσεται μέσα από αντικαθρεφτίσματα μικρών παιδιών που παίζουν στις αλάνες ξέγνοιαστα, τρέχοντας στις κουνιές, με ένα ποδήλατο ή με μια μπάλα στο χέρι, κοιτούν τον ουρανό κατάματα και ονειρεύονται το μέλλον μέσα από τις παρομοιώσεις των συννέφων και των αντανακλάσεων...
<< Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω... >> το παράδειγμα προς όλους τους μεγάλους που προσπαθούν να μας αλλάξουν και δήθεν να μας συνετίσουν σε ένα κόσμο άδικο και ξεφτυλισμένο, με διέκοψε με σταθερή φωνή ένα οχτάχρονο παιδάκι με ξανθά μαλλάκια, καταγάλανα μάτια που μέχρι και ο ουρανός θα ζήλευε, ορφανό από γονείς εδώ και ένα χρόνο και εγκατελειμένο από τις παρέες του υπόλοιπου χωριού.
Μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ήθελα να μάθω τόσα για αυτό το πλάσμα. Την καθημερινότητα του, τον τρόπο σκέψης του, τα αγαπημένα του μέρη. Του ζήτησα να περάσουμε μια μέρα μαζί και όλοι με αγριοκοίταξαν λες και ήθελα να σκοτώσω κάποιο από τα ζωντανά τους ή να τους κλέψω τα περιουσιακά στοιχεία τους. "Αυτό είναι κακομαθημένο", μου είπαν "Από τότε που έχασε τους γονείς τους βγάζει επιθετικότητα σε όλα τα παιδάκια, φτύνει το φαγητό του, λέγοντας πως δεν είναι σαν της μαμάς του, βρίζει...".
Θέλησα ακόμη πιο πολύ να το συναντήσω το απόγευμα και το έκανα. Το παιδί προχώρησε προς το μέρος μου με ένα πάκο γαριδάκια στα χέρια, χαρτομάντηλα στην τσέπη από το μπουφάν του και μια μαγκιόρικη συμπεριφορά που παίδευε την τσίχλα στα μικροκαμωμένα χειλάκια του. Σύντομα ήταν ένα ήρεμο παιδάκι που χαχάνιζε όπως όλα τα άλλα, έπαιζε σαν όλα τα άλλα και εκτίμησε περισσότερο από όλα τα άλλα τον χρόνο που διέθεσα για αυτό.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας παραθέσω μια ατάκα του μικρού και να σας αφήσω για απόψε: Κανένα παιδάκι δεν θέλει να είναι κακό και δεν ξεκινάει με το να είναι κακό. Πολλές φορές γίνομαι κακός και θυμώνω, επειδή και αυτοί το ίδιο κάνουν σε μένα και θέλω να τους δείξω ότι πονάει και δεν είναι όμορφο. Όμως εγώ είμαι απλά ένας αλήτης, που δεν έχει τρόπους και δεν θα αποκτήσει ποτέ και ας έχω πολλούς παραπάνω από αυτούς που με κρίνουν και με απομονώνουν κάθε μέρα από τα σπιτια τους.
Θέλω να ευχαριστήσω τον Θεό που είχα την τύχη να γεννηθώ σε ένα τόσο πανέμορφο τόπο, που είχα την τύχη και την διάθεση των γονιών μου να μου μάθουν να αγαπώ το κάθε τι γύρω μου και να συναντώ τόσο υπέροχα πλασματάκια σαν το παιδάκι που σας περιέγραψα. Καλό απόγευμα ψυχούλες μου. Και μην βιάζεστε να κρίνετε τίποτα και ποτέ. Η αλήθεια είναι παιχνιδιάρα και τις αρέσει να κρύβεται σε πολλές οπτικές γωνίες. Μην αποκτάτε γνώμη για κάτι πριν να είστε σίγουροι πως  τις ανακαλύψετε όλες. Σας φιλώ γλυκά.

Αναζητώντας την εργασία

Aγαπημένα μου φιλαράκια, τι μου κάνετε; Εύχομαι να είστε καλά και να περνάτε πανέμορφα, ή τουλάχιστον, να προσπαθείτε να χαμογελάτε όσο και όπως μπορείτε. Κάποιος που είχε σπουδάσει ψυχολογία κάποτε, μου είχε πει πως αν προσπαθήσεις να χαμογελάσεις, στην αρχή θα σκαλώσεις - γιατί θα είναι κάτι που δεν θα το έχεις συνηθίσει, αν δεν στο έχει προκαλέσει κάποιος αυτόρμητα - αλλά σιγά σιγά θα αρχίσεις να συνηθίζεις, να το νιώθεις και να φαίνεσαι χαρούμενος μέσα σου, ακόμη και αν ο κόσμος σου γκρεμίζεται...
Για να πω την μαύρη μου αλήθεια, ποτέ μου δεν τα κατάφερα να το κάνω αυτό. Όποτε ένιωθα άσχημα ή πιεζόμουν από μία κατάσταση, μπορούσαν να το καταλάβουν και οι γύρω μου. Έπαιρναν μάλιστα το θάρρος (θράσσος για μένα) κάποιες φορές να ρωτάνε και να ξανά ρωτάνε τι έχω και γιατί είμαι έτσι. Ενδιαφέρον... Τρίχες κατσαρές. Αν υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον φίλε μου, δεν θα έφτανες στο σημείο να νιώσεις πεσμένος, γιατί θα είχες άτομα δίπλα σου για να σε ανεβάσουν και να σε κρατήσουν σε ένα σταθερό ψυχολογικό επίπεδο και δεν θα ήσουν ένα με το γρασίδι. Κάποιοι βέβαια, θα βιαστούν και θα μου πούνε μα γιατί να τα περιμένεις όλα από τους άλλους και να μην προσπαθήσεις να καταφέρεις κάτι μόνη σου... Κάποιοι άλλοι θα με ρίξουν στην αγκαλιά της εκκλησίας και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν απλά να αδιαφορούν... Σίγουρα όμως το σημερινό μου θέμα δεν θέλω να το πάω καθόλου προς τα εκεί.

Το σημερινό μου θέμα ταξιδεύει στην Αθήνα, εκεί που βρίσκεται το πνεύμα και το σώμα μου... Εκεί που βρίσκονται οι τελευταίες μου ελπίδες για να βρω δουλειά στο αντικείμενο μου... Σε αυτό που ήθελα να σπουδάσω και να υπηρετήσω για όσο αντέξω και μου επιτρέψουν τα μεγάλα κεφάλια... ('Αραγε θέλουν;) Την δημοσιογραφία.
Είμαι εδώ πέρα ένα μήνα και κάτι ψιλά, σε ένα σπίτι πια που νοικιάσαμε στην Νέα Σμύρνη(με χαμηλό ενοίκιο, ευτυχώς). Λένε ότι η περιοχή που μένω είναι καλή. Φαίνεται άλλωστε. Ο κόσμος καλοντυμένος κατεβαίνει πότε με τις σκάλες μέσα στα καλοσιδερωμένα ρούχα του πότε με το ασανσέρ φορώντας φινετσάτα αρώματα και ύφος αφ υψηλού στο βλέμμα τους. Είναι αυτό το βλέμμα της ακτινογραφίας εξ αποστάσεως που σου διαπερνά την ραχοκοκαλιά και φτάνει στην ψυχή σου. Αυτό το βλέμμα που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα γνωρίζει ποιος είσαι, ποιος θα ήθελες να είσαι, τι σκέφτεσαι, γιατί το σκέφτεσαι, αν είσαι καλός άνθρωπος, αν έχεις στόχους και αν τελικά θα τους πετύχεις σε βάθος χρόνου. Κάποιες φορές, αν το βλέμμα είναι εκπαιδευμένο, μπορεί να βρει και πότε έκανες το τελευταίο τσεκ απ στο νοσοκομείο.

 Γύρισα πολλά γραφεία, χτύπησα πόρτες... Ξαναχτύπησα πόρτες μη και δεν άκουσαν καλά οι ιδιοκτήτες τους και δεν μου έκαναν σινιάλο να μπω να πούμε και να βρεθεί μια λύση. Το μοίρασμα των βιογραφικών μου, έχει ξεπεράσει σε αριθμό τα κουπόνια πίτσας που μοιράζουν οι υπάλληλοι στα διόδια της Λαμίας. Ίσως να έχουν και την ίδια μοίρα με τα κουπόνια: Τα σκουπίδια. Ποιος ξέρει... Το μόνο που ξέρω είναι ότι χρειάζομαι δουλειά, όχι για να μοιράσω αυτόγραφα, όπως εύχονταν πολλές συμφοιτήτριες μου, όχι για να αγοράζω ακριβά αμάξια και αυτοκίνητα, όχι για να τα φτιάξω με μεγαλοεπιχειρηματίες προκειμένου να με κάνουν φίρμα και να τα πάω καλύτερα, όχι για να τα πάρω κάτω από το τραπέζι και να πουλάω μούρη μέσα σε ψέματα και ένα σωρό αρλούμπες μέσα στην μούρη των άλλων, αλλά για να μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου. Να έχω χρήματα να πληρώσω το ενοίκιο μου, τα κοινόχρηστα, το φαγητό μου.
Αυτοί την ώρα, φαντάζομαι την αγωνία κάποιων στα μάτια τους. Την αγωνία για να μάθουν αν όλα όσα ακούγονται για την Αθήνα, είναι αλήθεια. Αν είναι μία ζούγκλα και αν οι άνθρωποι της είναι αγρίκοι... Αν το καλαμάκι είναι σουβλάκι και όλα αυτά τα πανέμορφα που λέμε συνήθως στις καφετέρειες και γελάμε και κάνουμε ιστορίες για αρκούδες και τιγράκια... Ενα θα σας πω, λοιπόν και θα κλείσω.
Ζούγκλα είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά και όχι οι πόλεις στις οποίες κατοικεί το σώμα μας. Ενώ οι γύρω μας πεινάνε, δεν τους δίνουμε τροφή, παρά μόνο για σχόλια μέσω της συμπεριφοράς μας. Κι αν ακόμη ταϊσουμε κάποιον, θα του φάμε την ψυχή, γιατί θα του κοπανάμε πάντοτε το πόσο καλό του κάναμε.

 Καληνύχτα αλάνια μου....

Mια γουλιά από οξυγόνο

Mέσα σε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μπορείς να δεις όλους τους αιθέρες να παλεύουν στα γυάλινα τοιχώματα να σκεπάσουν την ανάσα σου και να την αναγεννήσουν μέσα από το άγριο γιατί που στέκει πάντα αγέρωχο σε κάθε αδυναμία του μυαλού σου να κρατήσει απέναντι μια δυσκολία, να την στήσει στα τέσσερα μέτρα και τέλος, να την διώξει μακριά.
Είναι ένα υπέροχος καμβάς γυαλισμένος με σκοτεινά χρώματα, σχεδόν ανύπαρκτα στους διαδρόμους του εγώ της υποσυνειδησιακής οντότητας σου...
Πρόσωπα χαρούμενα, μουντά, αγριεμένα, δειλά, απαιτητικά και άλλωτε τόσο δοτικά χορεύουν γύρω και σε καλούν να χαθείς στην πλάνη του ερωτισμού που λύνει το κορμί σου καθώς πίνεις και χάνεσαι μέσα στις γουλιές των καταπιεσμένων θέλω που δεν άγγιξες ποτέ ως τώρα από συστολή και φόβο προς το άγνωστο γνωστό της ρουτινιασμένης καθημερινότητας που σου τρώει τα σωθικά σε μικρές ποσότητες...
Μελωδίες και χρώματα που κάποτε αγάπησες είναι εκεί για να αγκαλιάσεις... Ακόμη και να τα ποδοπατήσεις σε περίπτωση που κάτι, κάποιος, κάποτε μπήκε μπροστά στο πρώιμο χαμόγελο σου και τα τσαλάκωσε σαν φθηνά χαρτιά λαϊκής που τυλίγουν τα άλλωτε φρέσκα ψαρικά. Είναι άραγε τόσο απλό να ξεχνάς το παρελθόν σου; Γιατί εγώ δεν κατάφερα ποτέ να το σβήσω...
Μοιάζει σαν ταινεία από σπασμένες πορσελάνες που προσπαθούν να ενωθούν με τα υπόλοιπα κομμάτια τους, να αποκτήσουν σώμα, να κλέψουν μια ψυχή και να προσπαθήσουν να αντιγράψουν την ζωή ενός ανθρώπου με τεχνάσματα βουντού πάνω στο χαλί μιας λεπτής κλωστής ανάμεσα στην διήγηση και την αληθινή ροή ζωής...
Και το μόνο που αναζητάς... Είναι μια γουλιά από οξυγόνο... Στο τέλος αυτού του ταξιδιού.

Ο.ο

Μια από τις λίγες εκκλησίες που αγαπώ και που θα αγαπώ για πάντα... 

Οι λόγοι σε επόμενα ποστς...

Κάτι από τα παλιά

Στο συνηθισμένο μας στέκι, κάτω από το φως των αστεριών... Εκεί θα σε περιμένω. Με ένα ποτήρι νερό και ένα ποτήρι κρασί. Και θα σε αφήσω να επιλέξεις το χρώμα αλλά και την γεύση της ζωής σου μαζί μου... Μια έντονη και γευστική ή μια ήρεμη και απαλή νότα σε κάθε μας ανάσα, αλλάζει πολλά στον τρόπο που σκεφτόμαστε. 
Είναι τόσο όμορφο δίπλα από τον αέρα να σφιρίζει η ανάσα και το σ'αγαπώ σου και να προλαβαίνει τον αέρα και να στοιχειώνει πρώτο στο κορμί και στο μυαλό κλειδαμπαρώνοντας όλα τα παραθύρια της αμφιβολίας έξω από το ιδανικό.

Gb

Ακουσα πολλά νέα για την ζωή σου τελευταία...
Ομολογώ πως χάρηκα μέσα από την ψυχή μου αν και δεν περίμενα να νιώσω έτσι...
Ξέρω ότι έχεις αλλάξει σελίδα πια και ότι δεν υπάρχω στις γραμμές αυτού του σεναρίου...
Όμως ξέρω ότι είσαι ευτυχισμένος με ένα παιδί στην αγκαλιά σου σε μια εποχή που θέλει πολλά κότσια για να το μεγαλώσεις και να του δώσεις τις βάσεις που χρειάζεται να αποκτήσει για να μεγαλώσει σωστά και να γίνει σωστός πολίτης στην κοινωνία μεγαλώνοντας. 
Ήθελα πολύ να είμαι μαζί σου για πάντα. Να κάνω τα πάντα μαζί σου, να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ, να αλλάξω τον κόσμο και να τον κάνω να μοιάζει σε αυτά τα όμορφα συναισθήματα που γνώρισα και αγάπησα μέσα από σένα. 
Όμως τώρα θα πρέπει να αφιερωθείς στο παιδί σου και αν ποτέ γυρίσει η μητέρα του να μείνεις μαζί της...