Χρόνια πολλά μπαμπά

Οποτε κι αν ακούω την λέξη ''μπαμπάς'', θυμάμαι εκείνο το θεσπέσιο γλυκό με το σιροπάκι και τα κερασάκια στην κορυφή. Ισως γιατί εκείνο το λάτρευα πάντοτε περισσότερο από τον πατέρα μου που κατά βάθος φοβόμουν για τα ξεσπάσματα θυμού τα οποία είχε. Και ήταν συχνά αυτά.
Δε φοβόμουν μην με χτυπήσει.  Εξάλλου, συνήθως, ξεσπούσε στη μητέρα μου. Δε του άρεσε ποτέ να την βλέπει να φοράει όμορφα και φωτεινά ρούχα ή κοντά που να την κολλακεύουν, γιατί κατά βάθος και κατά την επιφάνεια, τη ζήλευε. Τη ζήλευε που ήταν νέα, δυναμική και πετυχημένη, σε αντίθεση με αυτόν που έκανε πάντα ό,τι του έλεγε η γιαγιά να κάνει.  Φοβόμουν τις εικόνες που έβλεπα μετά, την ώρα του ύπνου και με κυνηγούσαν μέχρι τελικά να πέσω στο λήθαργο μου. Ηταν σαν να βλέπω ένα τρέιλερ από θρίλερ που οι φωνές θεριεύουν και σπάνε την παιδικότητα της ψυχής σου. Αυτό ήταν το χειρότερο για μένα. Ένιωσα πως πρέπει να γίνω ανεξάρτητη πολύ πιο γρήγορα από τους άλλους, να καταφέρω να προστατεύσω εμένα και τη μαμά μου, να γίνω καλά και να ζήσουμε κάπου αλλού ευτυχισμένες. Το αξίζαμε, αλλά δεν μπορούσαμε να το εισπράξουμε για πολλά χρόνια.
Το μόνο θηλυκό πρόσωπο που είχε τα βραβεία και την προσοχή στο σπίτι, ήταν η γιαγιά μου. Εγώ ήμουν πάντα το ανάπηρο πλάσμα που τους φέρνει περισσότερα έξοδα και άχρηστο καθ'ότι βγήκα και κορίτσι και χρειάζεται να μου δώσουν και προίκα και η μαμά μου η αιτία που γεννήθηκα και προστέθηκαν προβλήματα στο κεφάλι τους και κυρίως στα οικονομικά που δεν ήθελαν να χάνουν.
Όταν πια χώρισαν, όλος ο κόσμος μας απομόνωσε. Σαν να είμασταν οι κακιές μάγισσες που είχαν την πρόθεση να κάνουν βουντού σε όλους για να πεθάνουν από πανούκλα στο συνεχές μέλλον. Γυρνούσαν τα κεφάλια τους από την άλλη σα να μη μας βλέπουν ή ακόμη κι αν μας έβλεπαν, προτιμούσα να μη μας βλέπουν γιατί πετούσαν χλέπες και βρίσιες, λες κι είχαν απέναντι τους κάποιον εγκληματία. Τώρα που το σκέφτομαι, στον εγκληματία μπορεί να έκαναν και το τραπέζι. Ολοι ήξεραν τι περνάμε και κανένας δε μιλούσε. Είχαν μπροστά την καραμέλα του γάμου και πως κάθε γάμος έχει προβλήματα, οπότε δεν χρειάζεται και να ασχοληθείς περαιτέρω. Τους θεωρούσα και τους θεωρώ συνεργούς όταν βλέπουν κάτι να συμβαίνει και δεν μιλάνε. Τότε. Οταν υπάρχει βία.
Βρήκαμε ένα σπιτάκι με πολύ κόπο. Έξω από την πόλη. Μας το είχε δώσει μια κυρία που δεν είχε παιδιά και ζούσε με δυο σκυλάκια. Δεν είμαι σίγουρη αν πληρώναμε ενοίκια τότε. Θυμάμαι όμως που η μαμά μου δούλευε συνέχεια και ήταν από δουλειά σε δουλειά, γιατί όποτε έπαιρνε τηλέφωνο τους συγγενείς μας για βοήθεια, της το έκλειναν στα μούτρα για να την τιμωρήσουν που χώρισε, έφυγε και άφησε τον άντρα της και έκανε τον κόσμο να μιλάνε και να σκορπά σχόλια.
Σιγά σιγά στηθήκαμε μόνες μας. Καταφέραμε να μετακομίσουμε αλλού και να είμαστε ανεξάρτητες. Το σημαντικότερο για μένα ήταν ότι μπορούσα να κοιμάμαι με το χαμόγελο στα χείλη κι όχι να φοβάμαι μήπως δω ξανά τους εφιάλτες να με κυνηγούν. Το τελευταίο διάστημα, έβλεπα τον εαυτό μου να κάθεται και να παίζει με τα κουζινικά με άλλα παιδάκια και ξαφνικά μια ηλεκτρική σκούπα έπαιρνε την φωνή του μπαμπά, άναβε και μας ρουφούσε όλους μέσα χωρίς να μας ρωτήσει κάτι.
Έκανα χρόνια να μιλήσω στον πατέρα μου. Κι αυτό γιατί δεν ένιωθα την ανάγκη να του μιλήσω. Προτιμούσα να είμαι ορφανή ή τέλος πάντων να μην γνωρίζω την ύπαρξη του. Αργότερα, ξανά μιλήσαμε (τον λόγο θα τον αναλύσω σε άλλο ποστ), αλλά και πάλι δε μπόρεσα ποτέ να νιώσω πως τα κενά που έχει δημιουργήσει με τη στάση του μπορώ να τα καλύψω και να νιώσω καλά μαζί του.
Για μένα πατέρας και μάλιστα μπαμπάς, θεωρείται ο πατριός μου. Φυσικά δεν με άφησε ποτέ να τον αποκαλέσω πατέρα ή μπαμπά, γιατί σεβόταν πως δεν φύτρωσα κι αφού με αναγνώρισε, ανήκω κάπου αλλού. Ωστόσο, για μένα θα είναι για πάντα φίλος, πατέρας και πρότυπο. Γιατί ενώ δεν είχε παιδιά, με αγκάλιασε σα να ήμουν δικό του. Γιατί, ακόμη κι όταν δεν είχε λεφτά, μου έδινε τα λιγοστά για να μου κάνει τα χατήρια. Γιατί ακόμη και όταν ήταν κουρασμένος, βγαίναμε έξω για να πάρω τον αέρα μου. Γιατί ανέλαβε τους γιατρούς μου και ήταν εκεί όταν αρρώσταινα. Οταν πήρα τα πτυχία μου. Όταν ήμουν στεναχωρημένη, όταν ήθελα να μιλήσω. Ακόμη κι όταν αποζητούσα τη σιωπή. Για μένα αυτός είναι ο πατέρας μου και θα είναι για πάντα. Τα χαρτιά είναι για τη γραφειοκρατεία και όχι για τις καρδιές μας. Και του αξίζουν συγχαρητήρια. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι σαν αυτόν και ακόμα πιο λίγοι θα θελήσουν να τον πάρουν ως παράδειγμα για να του μοιάσουν. Η ζωή δεν είναι εύκολη και δεν ήταν ποτέ για να γίνει τώρα. Χρόνια πολλά, λοιπόν, με υγεία για όλους μας.

Σκέψεις πριν τον ύπνο

Είναι καιρός τώρα που βλέπω την γειτονιά μου φτωχική. Όχι από θέμα χρημάτων ή κατασκεύων. Αυτά είναι οι προφάσεις στα βαθύτερα προβλήματα που κανείς δε θέλει να αγγίξει. Μιλώ για τη φτώχια της λογικής και της συνείδησης. Άνθρωποι τριγύρω που πεθαίνουν για να μη μαθευτεί μια ατασθαλία, αλλά δεν μπαίνουν ποτέ στη διαδικασία να σκεφτούν πώς θα μπορούσαν να έχουν δράσει καλύτερα έτσι ώστε να την είχαν αποφύγει και να ήταν όλα καλά. Ανθρωποι που θέλουν να στείλουν τα παιδιά τους σε σχολές, όχι για να τα μορφώσουν και για να τους δώσουν μια δυνατότητα για ένα καλύτερο μέλλον, αλλά για να μην πει ο κόσμος πως είναι καμμένοι μετεωρίτες που χάθηκαν στη πορεία της περιπλάνησης. Και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά αξίζει να στείλεις το παιδί σου να παρει χιλιάδες πτυχία αυτή την εποχή. Αν ήθελε κάποιος ταπετσαρία για τον τοίχο θα μπορούσε να βρει πολύ φθηνότερες και στυλάτες στα κινέζικα τώρα πια. Πολλοί θα πούνε πως σκέφτομαι λάθος και πως η μόρφωση είναι πολύτιμο αγαθό. Δε θα διαφωνήσω. Αλλά η μόρφωση μέχρι το λύκειο είναι μασημένη και διαμορφωμένη τροφή γύρω από συμφέροντα κοινωνίας, εκκλησίας, πολιτικών υποστάσεων και έπειτα είναι απλά τιπς που λειτουργούν σαν σπίρτο στο τσιγάρο. Δε γίνεσαι επιστήμονας επειδή μπήκες σε μια σχολή. Επιστήμονας γίνεσαι επειδή το πάλεψες, το έψαξες, το ερεύνησες, το κατέγραψες, το σιγούρεψες, το διέδωσες και είδες να κυλάει ένα αποτέλεσμα. Όπως επίσης δε θεωρήσε άνθρωπος, επειδή γεννήθηκες από είδος που του μοιάζει.

Ο κύκλος δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος

Πάνε μήνες τώρα που έχω αποκόψει κάθε ανθρώπινη επαφή. Εχω κλειστεί στον εαυτό μου. Στο δωματιάκι μου. Στο προσωπικό μου καμαρίνι. Εδώ που μπορώ να βγάλω κάθε είδους μάσκα από πάνω μου έχοντας την σιγουριά πως οι ανάσες που θα λάβω θα περιέχουν οξυγόνο και όχι το δηλητήριο κάποιου που δε με γούσταρε και προσπάθησε να με βλάψει. Τελευταία έχω τραβήξει πολλά και δεν εμπιστεύομαι κανέναν. Εγιναν όλα τόσο απότομα και σκληρά που ένιωσα ότι κάποιος προσπαθούσε να με εκδικηθεί για κάτι που δεν έκανα ενώ έπρεπε να έχω κάνει προ πολλού. Να ξεκαθαρίσω τι θα κρατήσω και τι θα διώξω από τη ζωή μου μεγαλώνοντας και λαμβάνοντας ευθύνες. Θα ήταν πολύ εύκολο να με κλείσω σε μια ροζ φούσκα και να με δικαιολογήσω. Να πω πως δεν έμαθα τη ζωή γιατί έζησα σε νοσοκομεία το περισσότερο μου διάστημα ή ότι οι γονείς μου ήταν πολύ προστατευτικοί λόγω του προβλήματος της υγείας μου και αυτό με τράβηξε πίσω, αλλά δεν θα το κάνω. Δε θα με δικαιολογήσω, γιατί όσο με δικαιολογώ με επαναπαύω και κανείς δεν εγγυάται πως η επαναπαύση δε ρίχνει λίπασμα σε μια επανάληψη άσχημων στιγμών. Και η αλήθεια είναι πως βαρέθηκα και κουράστηκα. Κουράστηκα να βλέπω τον εαυτό μου να εθελοτυφλεί και να χάνεται. Να παίζει το χαζό μπροστά στο φόβο του ρίσκου. Αλλά αυτό είναι ένας αδύναμος άνθρωπος. Έρμαιο σκέψεων που θέλουν πολλή δουλειά για να φυτρώσουν και να αρχίσουν να δίνουν τον καρπό σε σωστή ποσότητα και ποιότητα. Και γυρνάει γυρνάει γυρνάει και χορεύει ζεμπεκιές γύρω από τον εαυτό του κλαίγοντας. Είναι η χαρά του ηττημένου που βλέπει τα πάντα από λάθος οπτική γωνία.

Λία. Από το Συναυλία.

Η πρώτη συναυλία που πήγα στην ζωή μου ήταν όταν ήμουν δωδεκάμισι χρονών και αυτό κατά τύχη. Η γιαγιά μου είχε την συνήθεια να επισκεπτόμαστε συγγενείς στα μέσα του καλοκαιριού και να περνάμε τις ώρες μας μαζί τους πίνοντας κρύο τσάι και μιλώντας για σεμεδάκια και νέα μοντέλα κατσαρολικών και λοιπών κουζινικών σκευών, κάτι που εμένα σχεδόν ποτέ δε με άγγιζε. Μου άρεσε όμως ο αέρας στο μπαλκόνι έκανε τα μαλλιά μου να μοιάζουν σαν χορεύτριες σε γνωστή σχολή μπαλέτου κι έτσι ξέφευγα στην ιδέα πως είμαι υγιής και μπορώ και τρέχω δεξιά και αριστερά σε θάλασσες και λιβάδια... Και πάντοτε γελούσα γιατί έβαζα στο νου μου πως έρχεται κάποιο δελφίνι έπειτα από αυτό ή αχινός και το πατάει κάποιος. Ανέμελα παιδικά χρόνια που δεν ξεχώριζαν και πολύ από ένα φυσιολογικό παιδί. Ούτως ή άλλως και κεινα, λίγο πολύ, μαντρωμένα τα είχαν για να μην  κολλάει ψείρες το ένα από το άλλο και κάθονται οι γριες μέχρις αργά το βράδυ να βγάζουν τα μάτια τους για να τα καθαρίζουν και να πλένουν με μανία τα σεντόνια για απολύμανση.
Την ιδέα για την συναυλία την είχε μία γριούλα που μας τάιζε σύκα και λικέρ κάθε τόσο με τον Τασούλη όταν κρυβόμασταν κάτω από την σκάλα για να παίξουμε λίγο ακόμη με το ηλεκτρονικό παιχνίδι που είχαν αγοράσει οι νονοί στην Ελενίτσα δώρο για την γιορτή της. Μην φανταστείς πως ήξερε ποιος τραγουδιστής θα παρευρίσκεται ή  τι είδους τραγούδια θα ερμηνευτούν. Απλώς ήξερε πως θα έχει καρέκλες για να κάτσουμε και λαχταριστά κεράσματα. Δεν έλεγε ποτέ όχι σε γλυκά και ποτά. Το θεωρούσε προσβολή να αρνηθείς, αλλά τα έψαχνε και από μόνη της.
Όταν πρωτοαντίκρισα το χώρο, μου θύμισε αυτά τα μίνι πανηγυράκια που γίνονται όταν κάνουν την γιορτή κερασιού και μαζεύεται ο κόσμος για να πάρει ένα κουπάκι να δοκιμάσει το προϊόν και έπειτα να αγοράσει ή να λάβει δωρεάν συσκευασίες ή βάζα για το σπίτι του. Μπορώ να πω πως ήμουν έτοιμη να γελάσω δυνατά και να τους ζητήσω να φύγουμε ή τέλος πάντων να κάτσω κάπου παράμερα. Όμως όταν είδα ότι άρχισαν να συναντούν γνωστά άτομα εκεί μέσα, ντράπηκα κι άφησα το χέρι της γιαγιάς μου σβέλτα θέλοντας να προλάβω να εξερευνήσω το χώρο πριν αρχίσει η συναυλία και χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα και δεν μπορέσω να βρω το ησυχαστήριο μου μέχρι να περάσουν οι ώρες και να τελειώσει όλο αυτό. Στην αρχή πέρασα ανάμεσα από οχτώ σειρές ατελείωτες πλαστικές καρέκλες που πάνω τους είχαν κοτσαρισμένο σαν κονκάρδα από έναν παππού ή μια γιαγιά που προσπαθούσαν να φάνε με αγωνία λίγο ψητό καλαμπόκι από αυτό που πουλούσε μια κοπελίτσα γύρω στα 20 μπροστά στην είσοδο. Όμως λίγο πιο πέρα βρήκα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ηταν ένα παλικάρι, ψηλό το οποίο ασχολιόταν με ένα μηχάνημα που είχε πάνω του πολλά, πολύχρωμα κουμπάκια και ρύθμιζε τον ήχο. Ήθελα πάρα πολύ να του μιλήσω και να ρωτήσω τόσα πολλά πράγματα γύρω από αυτό το μηχάνημα. Είχα ξαναδει άλλη μια φορά στην ζωή μου, όταν είχε έρθει ο κύριος Τάκης να πάρει τον μπαμπά για μια συναυλία και είχα πάει μαζί, αλλά όσες φορές κι αν ρωτούσα το παραμικρό... όλοι γελούσαν και μου χαϊδεύαν το κεφάλι σαν να είμαι κανένα τζακ ρουσέλ που έκανε κολπάκια εν ώρα χαλάρωσης του αφεντικού του.
Μόλις άρχισε η συναυλία και είχε ήδη φανεί να  χαλαρώνει το σενάριο του ψήνω καλαμπόκι- τρως το καλαμπόκι, πλησίασα αυτό το ψηλό παιδί. Στεκόμουν ακριβώς από πίσω του κι ένιωθα την καρδιά μου να θέλει να σπάσει από ντροπή και αγωνία. Τελικά, ένιωσα το δάχτυλο μου να σφινώνεται διστακτικά στην μέση του και να τον χτυπάει σαν τα κουδούνια στα θυροτηλέφωνα. Αυτός γύρισε σχεδόν στο δευτερόλεπτο ξαφνιασμένος, αλλά μόλις με είδε, χαμόγελασε ευγενικά και πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη ένιωθα την γλώσσα μου να πηγαίνει ροδάνι και να ρωτάει για αυτό το μηχάνημα που τόσο πολύ με είχε ενθουσιάσει. ''Αυτό εδώ το μηχάνημα ονομάζεται κονσόλα. Είναι το μαγικό ραβδί που μετατρέπει το κάθε ατάλαντο ον, σε επιτυχημένο έλληνα καλλιτέχνη και δώστου τα παιδάκια για αυτόγραφα''. Είχα αρχίσει ήδη να τον συμπαθώ.
Λίγο πιο πέρα, δύο τραγουδίστριες. Απολάμβαναν το τσιγάρο τους και χτυπούσαν ρυθμικά τα πόδια τους στο γρασίδι, σχηματίζοντας γραμμές με το τακούνι σε σημεία.
Σε κάποια στιγμή, ένιωσα το χέρι του παιδιού να με τραβάει και να με ρωτάει για την ηλικία μου, τα όνειρα μου, τα χόμπι μου και κάπως έτσι πιάσαμε κουβέντα μέχρι την ώρα που έφυγα. Ήταν ένα αξιόλογο πλάσμα που με έκανε να γελώ και να κατανοώ όρους που κανένας από το οικογενειακό μου περιβάλλον δεν ξόδεψε χρόνο να μου εξηγήσει ως τότε. Μου έδωσε μάλιστα και μια κάρτα από το στούντιο που δούλευε, καλώντας με να περάσω όποια στιγμή ήθελα να τον δω κι εκεί ή τέλος πάντων να κρατήσουμε επαφή μιας και το όνειρο μου τότε ήταν να γίνω μεγάλη στιχουργός και να δουλέψω στο εξωτερικό. Το δέχτηκα με τεράστια χαρά και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως και όταν πια είχα φύγει από την συναυλία, έκανα δυο μέρες να κοιμηθώ σωστά από την χαρά που ένιωθα μέσα μου.  

Διακο πες και την άλλη όψη του νομίσματος

Kαλοκαίρι, ήλιος, μαυρισμένα κορμιά, ιδρώτας που ξυπνάει κατευνασμένα ένστικτα του χειμώνα, διάφορες γεύσεις παγωτού, ρακέτες και καλή μουσική είναι πάντα μια καλή λεζάντα ικανή στο να σε ξεσηκώσει και να αρχίσεις να βρίζεις την κακή σου τύχη, επειδή είσαι κλεισμένος πίσω από ένα γραφείο, με χαλασμένο κληματισμό, δίπλα σε δεκαπέντε άτομα ακόμη ενώ βλέπεις παλιούς συμμαθητές να απολαμβάνουν την άδεια τους σε κάποιο νήσι ξαπλώνοντας στην άνετη ξαπλώστρα τους, απλώνοντας αντιηλιακά επάνω στο κορμί τους, απολαμβάνοντας το τσιγάρο τους και κάποιου είδους αναψυκτικού ή καφέ.
Προσωπικά, δεν πίστευα ποτέ στο ευτυχισμένο τέλος ενός παραμυθιού, ειδικά όταν αυτό έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια πραγματικότητα που κάθε άλλο παρά καραμελένια ήταν. Και μιας που μιλάμε για προσαρμογή στην πραγματικότητα. Ας ξαναδούμε το πρώτο σενάριο πιο αναλυτικά και με ανοιχτά ματάκια χωρίς απωθημένα λόγω του... κακού αφεντικού μας.

Το καλοκαίρι εμφανίζονται τα περισσότερα κρούσματα δερματοπάθειας και καρκινομάτων λόγω του ότι πολλές κυρίες θέλουν να κάνουν τοπλες για να δείξουν το καλίγραμμο σωματάκι τους στο αντίθετο φύλο που θα τους απλώσει και ένα κιλό αντιηλιακό (Από αυτά που οι εταιρείες βασανίζουν εκατομμύρια ζωάκια προκειμένου να γίνουν τα πειράματα για τυχόν αλλεργίες και διατάραξη του pH ) είτε γιατί δεν γνωρίζουν κάποια άλλη εταιρεία που δοκιμάζει τα προίοντα του αλλού, είτε γιατί έφαγαν μια πετυχημένη πλύση εγκεφάλου από τα πρότυπα της τηλεόρασης είτε γιατί αυτή την εταιρεία ξέρουν χρόνια και αυτή εμπιστεύονται (Πάλι από επιτηδευμένο λάθος της τηλεόρασης). Θα κάνουν πως μιλούν στο Iphone με τον κολλητό ή την γκόμενα ενώ μιλάνε με την μανούλα για το μεσημεριανό φαγητό και κάπως έτσι ένα παιδάκι στην Κίνα θα πει πως τουλάχιστον άξιζαν οι ώρες που δεν έπαιξε σαν παιδί και δουλεύε σαν ενήλικας στην πιο τρυφερή του ηλικία, μιας και οι κόποι του κατάφεραν να λειτουργήσουν και να μπορέσουν να δείξουν τα εφέ τους πιο άνετα και χωρίς καμία ενοχή για το τίποτα αφού πληρώνουν. Θα ανάψουν και ένα τσιγαράκι γιατί τους άναψαν τα αίματα, θα το σβήσουν στην άμμο και θα το αφήσουν εκεί (Γιατί πού καιρός να τρέχεις στο αμάξι να φέρεις μια σακούλα να τα μαζέψεις; Η φύση δεν είναι μάνα να γκρινιάξει και να σου κάνει μπάμιες για βραδινό αν θυμώσει) θα πάει ο γλάρος, θα το δει για φαγητό, θα του κομπιάσει στο λαιμό και θα πεθάνει. 

Θα μου πείτε τώρα κάποιοι ότι το βλέπω πολύ απαισιόδοξα για το άνθος της ηλικίας μου, αλλά δεν είναι θέμα απαισιοδοξίας. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος που όλοι αποφεύγουμε εσκεμένα να δούμε...

Τελικά δεν φαντάζει και τόσο άσχημος ο χαλασμένος ανεμιστήρας που βοηθάει στην εξικονόμηση ενέργειας και τα δεκαπέντε άτομα που σου δίνουν την δυνατότητα για αληθινή επικοινωνία την ώρα που θέλεις να πεις μια κουβέντα μέχρι να περάσει η βδομάδα και να πληρωθείς για τους κόπους σου, ε; 

Διαδικτυακές σκανδαλιές

Πριν καμποσους μηνες γνωρισα εναν παντρεμενο. Δεν περιμενα ποτε οτι η ιδεα και μονο του να παω με καποιον που ανηκει σε αλλη γυναικα θα μπορουσε να με φτιαξει. Στο μυαλο μου οποτε ακουγα την λεξη παντρεμενος, ερχονταν η εικονα ενος παλιομοδιτικου, κακογουστου αντρα που βουταει το δαχτυλο οσο πιο βαθια γινεται μεσα στην μυτη του και υστερα με αυτα που ανακαλυψε, γυριζει την σελιδα στην εφημεριδα που του αφησε το πρωι ο μεγαλος του γιος στο τραπεζακι του σαλονιου λιγο πριν φυγει για την σχολη του ως αιωνιος φοιτητης και δηθεν λαμπρο μυαλο που αδικειται στην χωρα μας...
Τον γνωρισα μεσα σε μια ιστοσελιδα με μια φωτογραφια που δεν προσδιοριζε αν ειναι γυναικα ή αντρας απο πισω και για αυτο τον λογο, τον αγνοησα αρχικα πανω στην κινηση του να μου μιλησει. Οταν ομως ανακαλυψα ποιος κρυβεται πισω απο αυτο το αβαταρ κατι σκιρτησε μεσα μου. Δεν ξερω αν ηταν το σφυρι που μου εδινε μια στο κεφαλι για ολα οσα πιστευα τοσα χρονια για την λεξη παντρεμενος, αν ηταν η εξαρση των ορμονων ή απλη ταυτηση καταστασεων... Ψηλος, ανοιχτοχρωμος, με αμυγδαλωτα ματια και χειλη που θα μπορουσε να ζηλεψει και το πιο ζουμερο μοντελο διαφημισης κραγιον και λιπ γκλος, με ανεση και τεκμηριωμενη  τοποθετηση σχεδον σε ολα τα θεματα που θα μπορουσαν να απασχολησουν τους ανθρωπους και αγαπη προς την μουσικη και το καλαισθητο...
Αρχισαμε να μιλαμε και να ανταλλασουμε αποψεις, ωστοσο το φλερτ ηταν αυτο που ειχε κεντρισει περισσοτερο το ενδιαφερον και των δυο μας. Κατι ομως που δεν μπορουσε να παρει σαρκα και οστα, λογω της χιλιομετρικης αποστασης που μας χωρισε απο τα ενστικτα μας. Κι ηταν αυτο που εκανε την προσμονη να θεοποιηθει ως λεξη μεσα στο κεφαλι μας. Ορισαμε ωρες για να μιλαμε και να βλεπομαστε στην καμερα, ωρες που θα μπορουσε να ειναι μονος του και ελευθερος απο τις υποχρεωσεις του και ωρες που και εγω αντιστοιχα θα μπορουσα να του αφιερωθω και να τον απολαυσω μεχρι τελευταιου megapixel στην οθονη μου. Ηταν κατι το οποιο μας χαλαρωνε, μας εκανε να νιωθουμε πως η μοναξια καποιες φορες δεν ειναι παρα μονο μια λεξη και πανω απο ολα μας εκανε να νιωθουμε πως η αυτοικανοποιηση δεν ειναι ειναι πια στο ιδιο μοτιβο με τις εφηβικες αχαρες στιγμες και πως ακομη και αν το ενδιαφερον του ''αληθινου'' συντροφου εχει χαθει, μειωθει ή απλως διαφοροποιηθει απο τις αρχικες καταστασεις τις οποιες απολαμβαναμε, θα υπαρχει καποιος που θα σκεφτεται το ιδιο με μας και θα εχει αναλογες συναισθηματικες αναγκες που δημιουργουνται απο πολλες ελλειψεις...Και αυτες θα καλυπτονται, εστω και ετσι.
Και ναι, ειναι πολλες οι στιγμες που νιωθουμε μονοι. Και οταν μπεις στην κατηφορα της μοναξιας και γνωρισεις τα νυχια της, δεν εχει σημασια αν αυτος που θα σε σωσει θα εχει παρασημα ελευθεριας ή δεσμα αιωνιας πιστης. Σημασια εχει το πως θα κρατησει το πινελο για να ζωγραφισει δεντρα, πεταλουδες και ρυακια πανω στα τοιχη που υψωσες και απομονωθηκες απο τα πραγματικα σου θελω, ειτε επειδη δουλευες πολυ και δεν ειχες χρονο, ειτε επειδη ειχες παιδια και δεν ηθελες να χωρισεις απο τον ανθρωπο σου για να μην στεναχωρηθουν και δημιουργησεις ριγματα στην μεταξυ σας εμπιστοσυνη, ειτε επειδη πιστευες απο την αρχη που γεννηθηκες πως η μοναξια θα ειναι οτι καλυτερο και ασφαλεστερο θα αποκτησεις, ειτε.... ειτε.... ειτε.... Σημασια εχει να νιωσεις και παλι οπως η ανασα σου... Αναλαφρη, ζωηρη, με λιγη καψα για να υπαρχει ωθηση να βγει προς τα εξω και να παλεψει για το αυριο, για το σημερα, για το τωρα... Μεχρι να την διαδεχτει η επομενη ανασα.

Εκλοyes or no?

Oι προεκλογικές μέρες είναι πια γεγονός. Υποψήφιοι από κάθε γωνιά της γης, ποντάρουν στους ανυποψίαστους και πάνω από όλα μπερδεμένους πολίτες, από κάθε χωριό ή πόλη, εκμεταλλεύομενοι την οικονομική κρίση της χώρας, η οποία έχει κλείσει πολλά σπίτια στέλνοντας αθώους ανθρώπους (Για μικροχρέη) στην φυλακή ή στο χώμα, επειδή υπερασπίστηκαν την καθαρή συνείδηση τους και δεν φίλησαν την κατουρημένη ποδιά που το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα πρόσταζε.
Άραγε αναρωτήθηκε κανείς από σας ποιος εργάζεται πίσω από αυτά τα κόμματα με σκοπό την ανάδειξη τους και κάτω από ποιες άθλιες συνθήκες περνούν το εικοσιτετράωρο τους ώστε να εξασφαλίσουν ένα κεραμμύδι πάνω από το κεφάλι τους κι ένα πιάτο φαί;
Προσφάτως και μετά από απόφαση εμού της ιδίας και της σχολής μου, χρειάστηκε να εργαστώ για να συμπληρώσω κάποιες ώρες πρακτικής, σε πολιτικό γραφείο, ενός σχετικά καινούριου κόμματος, που για χρόνια τώρα είχε την αγάπη και την υποστήριξη πάμπολων βολεμένων κορμιών και ψυχών πουλημένων στην δαιμονική αλαζονία της κορυφής.
Στην αρχή, υπογράψαμε ένα χαρτί εθελοντικής εργασίας (ή δουλείας, όπως θα λέγαμε καθαρά και ξάστερα) στο οποίο έπρεπε να εξηγήσεις για ποιο λόγο θέλεις να βοηθήσεις, τι γνώσεις κατέχεις και μέχρι πού και πώς είσαι διατεθειμένος να συμμετάσχεις στο πρόγραμμα.
Οι ώρες εργασίας πάντοτε πάνω του οχταώρου, μιας και μιλάμε για μια πυρετώδη κατάσταση που δεν δέχεται τεμπέληδες και ανθρώπους που δεν έχουν τσαγανό και όρεξη να πονέσουν. Όμως κάπου εκεί, τίθεται και ένα άλλο ερώτημα. Τι είδους πόνο θα σου δώσουν και μέχρι πού είναι τελικά οι αντοχές των προσωπικών ορίων της ατομικότητας και της δημοκρατικής συνύπαρξης, σε ένα γραφείο που φιλοξενεί κάθε καρυδιάς καρύδι και κάθε φλαμουριάς κοτσάνι, που δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να γνωρίζουν πότε η γλώσσα πρέπει να βουτάει στο μυαλό ή στο κόκαλο του αλλουνού για να το θρυψιαλιάσει;
Πριν λίγες ώρες, μπήκε στο γραφείο ο αδερφός ενός πολιτικού προσώπου (Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε... Τουλάχιστον όχι ακόμη), ο οποίος στα κανάλια παρουσιάζεται σαν ο μάστερ πάτρης - θρησκεία - οικογένεια. Ως απασχολούμενη στο γραφείο τύπου του, θεώρησα υποχρέωση μου να απαντήσω στο κάλεσμα της γνωριμίας του και να ανταλλάξουμε πέντε δέκα κουβέντες για την προσωπικότητα μας, ίσως και για τον κοινό μας στόχο. Τα αποτελέσματα όμως, βγήκαν αρνητικά εως και πλήρως αποκαρδιωτικά και σαπισμένα στο βούρκο που προανέφερα στις πρώτες δέκα σειρές. Ο άνθρωπος αυτός, όχι μόνο δεν πιστεύει στο Θεό, όχι μόνο δεν σέβεται, αλλά απαιτεί να τον σέβεσαι και να φοβάσαι την ράβδο τιμωρίας του.
Αφού με ρώτησε πώς με λένε και από πού κατάγομαι, άρχισε να μου επιτίθεται για την προσεγμένη εμφάνιση που από την πρώτη μέρα απαιτούσε ο ίδιος στο γραφείο του, υπογραμμίζοντας πως αυτά τα χρήματα θα μπορούσα να τα έχω δώσει σε κάποιον φτωχό. Απευθυνόμενη ευγενικά, θέλησα να κρατήσω κρυφή την φιλανθρωπική μου δράση, καθώς όταν βοηθάς κάποιον συνάνθρωπο το κάνεις επειδή πραγματικά το θέλεις και όχι για να το διαφημίσεις για να ακούσεις πέντε δέκα κρύα και μισόψυχα συγχαρήκια από το κοινό σου. Στην συνέχεια, άρχισε να αμφισβητεί την χριστιανική ορθότητα και να αποκαλεί πρόβατα όλους όσους πιστεύουν στην θεϊκή ύπαρξη. Τον παρακάλεσα με λίγο υψηλό τόνο να μην καταπατάει τα όρια και την ελευθερία της δημοκρατικότητας και της πίστης μου, μιας και εγώ σώθηκα ως εκ θαύματος τρεις φορές από βέβαιο θάνατο κι όμως συνέχισε, αποκαλώντας με δειλή και ανάξεια να εργαστώ οπουδήποτε σαν δημοσιογράφος και ως άνθρωπος, διότι η θέση της γυναίκας είναι καθαρά και μόνο στην προσωπική περιποίηση του άντρα της και των παιδιών που θα κυοφορήσει και θα φέρει στον κόσμο. Όταν του απάντησα πως στις μέρες μας δεν είναι ντροπή, αλλά τιμή για μία γυναίκα να δουλεύει και συνεισφέρει στο σπίτι, άρχισε να μου λέει πως θα μείνω μια ζωή ανύπαντρη και άφραγκη με τα μυαλά που κουβαλάω, πως είμαι ακόμη παιδί στα μυαλά και στην μοναδική εργασία που θα ευδοκιμήσει η προσωπικότητα μου είναι η πορνεία. Υπογράμμισε μάλιστα, πως αν ήμουν το μήλο κάτω από την μηλιά του, θα είχα φάει ήδη πολύ ξύλο για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου. Κάποιοι, μου είπαν πως αυτό το έκανε για να με τεστάρει. Αλλά ούτε τρακτερ είμαι, ούτε κουρευτική μηχανή αγορασμένη από Ιρανό μετανάστη. Είμαι άνθρωπος.
Κι αναρωτιέμαι, είμαι μόνο εγώ που αγαπώ τον εαυτό μου επειδή κοιμάται με καθαρή συνείδηση τα βράδια; Είμαι μόνο εγώ το πρόβατο που έχω ακόμη την δύναμη να πιστεύω στην ανάδειξη της αλήθειας; Είμαι μόνο εγώ αυτή που δεν γουστάρει να πουληθεί;
Και αν τελικά είμαι χαμένο κορμί, δίχως μέλλον που θα το παρασύρει το ρεύμα της ψευτιάς, εύχομαι όσοι ψηφίσουν να έχουν κατά νου πως η πολιτική δύναμη αρχίζει από την λαϊκή δύναμη. Κανείς δεν είναι πιο πάνω από εσάς. Αν δεν υπάρχει πυρήνας, δεν υπάρχει και ροή. Θα ψηφίσουμε κάποιον που ναι μεν ζητάει την βοήθεια μας, αλλά παράλληλα προσβάλλει κατάμουτρα την ατομικότητα μας και το χώρο μας; Η απόφαση δική σας...
Εγώ θα πω μόνο αυτό και θα κλείσω. Μπορεί ο λύκος να έφαγε τα έξι κατσικάκια, αλλά το έβδομο μαζί με την μανούλα του βρήκαν τον τρόπο να τα σώσουν και να ζήσουν ευτυχισμένα.