Διαδικτυακές σκανδαλιές

Πριν καμποσους μηνες γνωρισα εναν παντρεμενο. Δεν περιμενα ποτε οτι η ιδεα και μονο του να παω με καποιον που ανηκει σε αλλη γυναικα θα μπορουσε να με φτιαξει. Στο μυαλο μου οποτε ακουγα την λεξη παντρεμενος, ερχονταν η εικονα ενος παλιομοδιτικου, κακογουστου αντρα που βουταει το δαχτυλο οσο πιο βαθια γινεται μεσα στην μυτη του και υστερα με αυτα που ανακαλυψε, γυριζει την σελιδα στην εφημεριδα που του αφησε το πρωι ο μεγαλος του γιος στο τραπεζακι του σαλονιου λιγο πριν φυγει για την σχολη του ως αιωνιος φοιτητης και δηθεν λαμπρο μυαλο που αδικειται στην χωρα μας...
Τον γνωρισα μεσα σε μια ιστοσελιδα με μια φωτογραφια που δεν προσδιοριζε αν ειναι γυναικα ή αντρας απο πισω και για αυτο τον λογο, τον αγνοησα αρχικα πανω στην κινηση του να μου μιλησει. Οταν ομως ανακαλυψα ποιος κρυβεται πισω απο αυτο το αβαταρ κατι σκιρτησε μεσα μου. Δεν ξερω αν ηταν το σφυρι που μου εδινε μια στο κεφαλι για ολα οσα πιστευα τοσα χρονια για την λεξη παντρεμενος, αν ηταν η εξαρση των ορμονων ή απλη ταυτηση καταστασεων... Ψηλος, ανοιχτοχρωμος, με αμυγδαλωτα ματια και χειλη που θα μπορουσε να ζηλεψει και το πιο ζουμερο μοντελο διαφημισης κραγιον και λιπ γκλος, με ανεση και τεκμηριωμενη  τοποθετηση σχεδον σε ολα τα θεματα που θα μπορουσαν να απασχολησουν τους ανθρωπους και αγαπη προς την μουσικη και το καλαισθητο...
Αρχισαμε να μιλαμε και να ανταλλασουμε αποψεις, ωστοσο το φλερτ ηταν αυτο που ειχε κεντρισει περισσοτερο το ενδιαφερον και των δυο μας. Κατι ομως που δεν μπορουσε να παρει σαρκα και οστα, λογω της χιλιομετρικης αποστασης που μας χωρισε απο τα ενστικτα μας. Κι ηταν αυτο που εκανε την προσμονη να θεοποιηθει ως λεξη μεσα στο κεφαλι μας. Ορισαμε ωρες για να μιλαμε και να βλεπομαστε στην καμερα, ωρες που θα μπορουσε να ειναι μονος του και ελευθερος απο τις υποχρεωσεις του και ωρες που και εγω αντιστοιχα θα μπορουσα να του αφιερωθω και να τον απολαυσω μεχρι τελευταιου megapixel στην οθονη μου. Ηταν κατι το οποιο μας χαλαρωνε, μας εκανε να νιωθουμε πως η μοναξια καποιες φορες δεν ειναι παρα μονο μια λεξη και πανω απο ολα μας εκανε να νιωθουμε πως η αυτοικανοποιηση δεν ειναι ειναι πια στο ιδιο μοτιβο με τις εφηβικες αχαρες στιγμες και πως ακομη και αν το ενδιαφερον του ''αληθινου'' συντροφου εχει χαθει, μειωθει ή απλως διαφοροποιηθει απο τις αρχικες καταστασεις τις οποιες απολαμβαναμε, θα υπαρχει καποιος που θα σκεφτεται το ιδιο με μας και θα εχει αναλογες συναισθηματικες αναγκες που δημιουργουνται απο πολλες ελλειψεις...Και αυτες θα καλυπτονται, εστω και ετσι.
Και ναι, ειναι πολλες οι στιγμες που νιωθουμε μονοι. Και οταν μπεις στην κατηφορα της μοναξιας και γνωρισεις τα νυχια της, δεν εχει σημασια αν αυτος που θα σε σωσει θα εχει παρασημα ελευθεριας ή δεσμα αιωνιας πιστης. Σημασια εχει το πως θα κρατησει το πινελο για να ζωγραφισει δεντρα, πεταλουδες και ρυακια πανω στα τοιχη που υψωσες και απομονωθηκες απο τα πραγματικα σου θελω, ειτε επειδη δουλευες πολυ και δεν ειχες χρονο, ειτε επειδη ειχες παιδια και δεν ηθελες να χωρισεις απο τον ανθρωπο σου για να μην στεναχωρηθουν και δημιουργησεις ριγματα στην μεταξυ σας εμπιστοσυνη, ειτε επειδη πιστευες απο την αρχη που γεννηθηκες πως η μοναξια θα ειναι οτι καλυτερο και ασφαλεστερο θα αποκτησεις, ειτε.... ειτε.... ειτε.... Σημασια εχει να νιωσεις και παλι οπως η ανασα σου... Αναλαφρη, ζωηρη, με λιγη καψα για να υπαρχει ωθηση να βγει προς τα εξω και να παλεψει για το αυριο, για το σημερα, για το τωρα... Μεχρι να την διαδεχτει η επομενη ανασα.

Εκλοyes or no?

Oι προεκλογικές μέρες είναι πια γεγονός. Υποψήφιοι από κάθε γωνιά της γης, ποντάρουν στους ανυποψίαστους και πάνω από όλα μπερδεμένους πολίτες, από κάθε χωριό ή πόλη, εκμεταλλεύομενοι την οικονομική κρίση της χώρας, η οποία έχει κλείσει πολλά σπίτια στέλνοντας αθώους ανθρώπους (Για μικροχρέη) στην φυλακή ή στο χώμα, επειδή υπερασπίστηκαν την καθαρή συνείδηση τους και δεν φίλησαν την κατουρημένη ποδιά που το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα πρόσταζε.
Άραγε αναρωτήθηκε κανείς από σας ποιος εργάζεται πίσω από αυτά τα κόμματα με σκοπό την ανάδειξη τους και κάτω από ποιες άθλιες συνθήκες περνούν το εικοσιτετράωρο τους ώστε να εξασφαλίσουν ένα κεραμμύδι πάνω από το κεφάλι τους κι ένα πιάτο φαί;
Προσφάτως και μετά από απόφαση εμού της ιδίας και της σχολής μου, χρειάστηκε να εργαστώ για να συμπληρώσω κάποιες ώρες πρακτικής, σε πολιτικό γραφείο, ενός σχετικά καινούριου κόμματος, που για χρόνια τώρα είχε την αγάπη και την υποστήριξη πάμπολων βολεμένων κορμιών και ψυχών πουλημένων στην δαιμονική αλαζονία της κορυφής.
Στην αρχή, υπογράψαμε ένα χαρτί εθελοντικής εργασίας (ή δουλείας, όπως θα λέγαμε καθαρά και ξάστερα) στο οποίο έπρεπε να εξηγήσεις για ποιο λόγο θέλεις να βοηθήσεις, τι γνώσεις κατέχεις και μέχρι πού και πώς είσαι διατεθειμένος να συμμετάσχεις στο πρόγραμμα.
Οι ώρες εργασίας πάντοτε πάνω του οχταώρου, μιας και μιλάμε για μια πυρετώδη κατάσταση που δεν δέχεται τεμπέληδες και ανθρώπους που δεν έχουν τσαγανό και όρεξη να πονέσουν. Όμως κάπου εκεί, τίθεται και ένα άλλο ερώτημα. Τι είδους πόνο θα σου δώσουν και μέχρι πού είναι τελικά οι αντοχές των προσωπικών ορίων της ατομικότητας και της δημοκρατικής συνύπαρξης, σε ένα γραφείο που φιλοξενεί κάθε καρυδιάς καρύδι και κάθε φλαμουριάς κοτσάνι, που δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να γνωρίζουν πότε η γλώσσα πρέπει να βουτάει στο μυαλό ή στο κόκαλο του αλλουνού για να το θρυψιαλιάσει;
Πριν λίγες ώρες, μπήκε στο γραφείο ο αδερφός ενός πολιτικού προσώπου (Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε... Τουλάχιστον όχι ακόμη), ο οποίος στα κανάλια παρουσιάζεται σαν ο μάστερ πάτρης - θρησκεία - οικογένεια. Ως απασχολούμενη στο γραφείο τύπου του, θεώρησα υποχρέωση μου να απαντήσω στο κάλεσμα της γνωριμίας του και να ανταλλάξουμε πέντε δέκα κουβέντες για την προσωπικότητα μας, ίσως και για τον κοινό μας στόχο. Τα αποτελέσματα όμως, βγήκαν αρνητικά εως και πλήρως αποκαρδιωτικά και σαπισμένα στο βούρκο που προανέφερα στις πρώτες δέκα σειρές. Ο άνθρωπος αυτός, όχι μόνο δεν πιστεύει στο Θεό, όχι μόνο δεν σέβεται, αλλά απαιτεί να τον σέβεσαι και να φοβάσαι την ράβδο τιμωρίας του.
Αφού με ρώτησε πώς με λένε και από πού κατάγομαι, άρχισε να μου επιτίθεται για την προσεγμένη εμφάνιση που από την πρώτη μέρα απαιτούσε ο ίδιος στο γραφείο του, υπογραμμίζοντας πως αυτά τα χρήματα θα μπορούσα να τα έχω δώσει σε κάποιον φτωχό. Απευθυνόμενη ευγενικά, θέλησα να κρατήσω κρυφή την φιλανθρωπική μου δράση, καθώς όταν βοηθάς κάποιον συνάνθρωπο το κάνεις επειδή πραγματικά το θέλεις και όχι για να το διαφημίσεις για να ακούσεις πέντε δέκα κρύα και μισόψυχα συγχαρήκια από το κοινό σου. Στην συνέχεια, άρχισε να αμφισβητεί την χριστιανική ορθότητα και να αποκαλεί πρόβατα όλους όσους πιστεύουν στην θεϊκή ύπαρξη. Τον παρακάλεσα με λίγο υψηλό τόνο να μην καταπατάει τα όρια και την ελευθερία της δημοκρατικότητας και της πίστης μου, μιας και εγώ σώθηκα ως εκ θαύματος τρεις φορές από βέβαιο θάνατο κι όμως συνέχισε, αποκαλώντας με δειλή και ανάξεια να εργαστώ οπουδήποτε σαν δημοσιογράφος και ως άνθρωπος, διότι η θέση της γυναίκας είναι καθαρά και μόνο στην προσωπική περιποίηση του άντρα της και των παιδιών που θα κυοφορήσει και θα φέρει στον κόσμο. Όταν του απάντησα πως στις μέρες μας δεν είναι ντροπή, αλλά τιμή για μία γυναίκα να δουλεύει και συνεισφέρει στο σπίτι, άρχισε να μου λέει πως θα μείνω μια ζωή ανύπαντρη και άφραγκη με τα μυαλά που κουβαλάω, πως είμαι ακόμη παιδί στα μυαλά και στην μοναδική εργασία που θα ευδοκιμήσει η προσωπικότητα μου είναι η πορνεία. Υπογράμμισε μάλιστα, πως αν ήμουν το μήλο κάτω από την μηλιά του, θα είχα φάει ήδη πολύ ξύλο για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου. Κάποιοι, μου είπαν πως αυτό το έκανε για να με τεστάρει. Αλλά ούτε τρακτερ είμαι, ούτε κουρευτική μηχανή αγορασμένη από Ιρανό μετανάστη. Είμαι άνθρωπος.
Κι αναρωτιέμαι, είμαι μόνο εγώ που αγαπώ τον εαυτό μου επειδή κοιμάται με καθαρή συνείδηση τα βράδια; Είμαι μόνο εγώ το πρόβατο που έχω ακόμη την δύναμη να πιστεύω στην ανάδειξη της αλήθειας; Είμαι μόνο εγώ αυτή που δεν γουστάρει να πουληθεί;
Και αν τελικά είμαι χαμένο κορμί, δίχως μέλλον που θα το παρασύρει το ρεύμα της ψευτιάς, εύχομαι όσοι ψηφίσουν να έχουν κατά νου πως η πολιτική δύναμη αρχίζει από την λαϊκή δύναμη. Κανείς δεν είναι πιο πάνω από εσάς. Αν δεν υπάρχει πυρήνας, δεν υπάρχει και ροή. Θα ψηφίσουμε κάποιον που ναι μεν ζητάει την βοήθεια μας, αλλά παράλληλα προσβάλλει κατάμουτρα την ατομικότητα μας και το χώρο μας; Η απόφαση δική σας...
Εγώ θα πω μόνο αυτό και θα κλείσω. Μπορεί ο λύκος να έφαγε τα έξι κατσικάκια, αλλά το έβδομο μαζί με την μανούλα του βρήκαν τον τρόπο να τα σώσουν και να ζήσουν ευτυχισμένα.

Είμαι ότι είσαι

Aυτές τις μέρες επισκέφτηκα το χωριό μου. Είχα πολύ καιρό να πάω. Μύριζε αναμνήσεις, καλοκαρδοσύνη, οικειότητα, καλομαγειρεμένα φαγητά και αγάπη. Από αυτήν την φτωχική, αλλά απλόχερα δοσμένη μέσα σε μια καλημέρα, σε ένα διάχυτο χαμόγελο, σε μια εγκάρδια χειραψία.
Περπάτησα στα δρομάκια, με ένα μπουφάν ριγμένο επάνω μου και με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, η οποία ήθελα να είναι η προέκταση του ματιού μου για να μην χάσω ούτε ένα πόντο από αυτήν την παραδεισένια ομορφιά που μόνο γαλήνη μπορούσε να με γεμίσει.
Ο αέρας χάϊδευε απαλά τα φύλλα των δέντρων που σούρνονταν λες και ήθελαν να κρύψουν τις νεράιδες που είχαν στα σπλάχνα τους, να τις αφήσουν να ξεκουράσουν τα κορμιά τους ώστε να μπορέσουν να παραδοθούν στον αιθέριο χορό τους άπαξ και νυχτώσει για τα καλά.
Ο ήλιος ελάχιστος, αλλά γλυκός, ήταν εκεί για να φωτίζει τα βήματα των περαστικών που μάζευαν καταμετρώντας τα άλογα, τα κατσικάκια και τις κοτούλες τους στην στάνη και τα κοτέτσια, μοιράζοντας τους δροσερό νερό και άφθονη, διαλεγμένη τροφή για να τα ευχαριστήσουν για όσα τους προσφέρουν καθημερινά, χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα.
Λίγο παρακάτω τα παγκάκια, κατεστραμένα από το χρόνο, χωρίς να χάνουν τον αγέρωχο εαυτό τους, κρατούν ακόμη επάνω τους χαραγμένα τα ονόματα μας, προσμένοντας την επιστροφή την δική μας, αλλά και των πάμπολων αναμνήσεων μας από τις παιδικές στιγμές.
Μια φωνή που δεν σβήνει ποτέ και χαχανίζει στα κρυφά κάπου μέσα στον ενήλικο εαυτό που με κόπο και δόλο αποκτήσαμε  δοκιμάζοντας την χαρισμένη φορεσιά της κοινωνίας και εναλλάσεται μέσα από αντικαθρεφτίσματα μικρών παιδιών που παίζουν στις αλάνες ξέγνοιαστα, τρέχοντας στις κουνιές, με ένα ποδήλατο ή με μια μπάλα στο χέρι, κοιτούν τον ουρανό κατάματα και ονειρεύονται το μέλλον μέσα από τις παρομοιώσεις των συννέφων και των αντανακλάσεων...
<< Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω... >> το παράδειγμα προς όλους τους μεγάλους που προσπαθούν να μας αλλάξουν και δήθεν να μας συνετίσουν σε ένα κόσμο άδικο και ξεφτυλισμένο, με διέκοψε με σταθερή φωνή ένα οχτάχρονο παιδάκι με ξανθά μαλλάκια, καταγάλανα μάτια που μέχρι και ο ουρανός θα ζήλευε, ορφανό από γονείς εδώ και ένα χρόνο και εγκατελειμένο από τις παρέες του υπόλοιπου χωριού.
Μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ήθελα να μάθω τόσα για αυτό το πλάσμα. Την καθημερινότητα του, τον τρόπο σκέψης του, τα αγαπημένα του μέρη. Του ζήτησα να περάσουμε μια μέρα μαζί και όλοι με αγριοκοίταξαν λες και ήθελα να σκοτώσω κάποιο από τα ζωντανά τους ή να τους κλέψω τα περιουσιακά στοιχεία τους. "Αυτό είναι κακομαθημένο", μου είπαν "Από τότε που έχασε τους γονείς τους βγάζει επιθετικότητα σε όλα τα παιδάκια, φτύνει το φαγητό του, λέγοντας πως δεν είναι σαν της μαμάς του, βρίζει...".
Θέλησα ακόμη πιο πολύ να το συναντήσω το απόγευμα και το έκανα. Το παιδί προχώρησε προς το μέρος μου με ένα πάκο γαριδάκια στα χέρια, χαρτομάντηλα στην τσέπη από το μπουφάν του και μια μαγκιόρικη συμπεριφορά που παίδευε την τσίχλα στα μικροκαμωμένα χειλάκια του. Σύντομα ήταν ένα ήρεμο παιδάκι που χαχάνιζε όπως όλα τα άλλα, έπαιζε σαν όλα τα άλλα και εκτίμησε περισσότερο από όλα τα άλλα τον χρόνο που διέθεσα για αυτό.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας παραθέσω μια ατάκα του μικρού και να σας αφήσω για απόψε: Κανένα παιδάκι δεν θέλει να είναι κακό και δεν ξεκινάει με το να είναι κακό. Πολλές φορές γίνομαι κακός και θυμώνω, επειδή και αυτοί το ίδιο κάνουν σε μένα και θέλω να τους δείξω ότι πονάει και δεν είναι όμορφο. Όμως εγώ είμαι απλά ένας αλήτης, που δεν έχει τρόπους και δεν θα αποκτήσει ποτέ και ας έχω πολλούς παραπάνω από αυτούς που με κρίνουν και με απομονώνουν κάθε μέρα από τα σπιτια τους.
Θέλω να ευχαριστήσω τον Θεό που είχα την τύχη να γεννηθώ σε ένα τόσο πανέμορφο τόπο, που είχα την τύχη και την διάθεση των γονιών μου να μου μάθουν να αγαπώ το κάθε τι γύρω μου και να συναντώ τόσο υπέροχα πλασματάκια σαν το παιδάκι που σας περιέγραψα. Καλό απόγευμα ψυχούλες μου. Και μην βιάζεστε να κρίνετε τίποτα και ποτέ. Η αλήθεια είναι παιχνιδιάρα και τις αρέσει να κρύβεται σε πολλές οπτικές γωνίες. Μην αποκτάτε γνώμη για κάτι πριν να είστε σίγουροι πως  τις ανακαλύψετε όλες. Σας φιλώ γλυκά.

Αναζητώντας την εργασία

Aγαπημένα μου φιλαράκια, τι μου κάνετε; Εύχομαι να είστε καλά και να περνάτε πανέμορφα, ή τουλάχιστον, να προσπαθείτε να χαμογελάτε όσο και όπως μπορείτε. Κάποιος που είχε σπουδάσει ψυχολογία κάποτε, μου είχε πει πως αν προσπαθήσεις να χαμογελάσεις, στην αρχή θα σκαλώσεις - γιατί θα είναι κάτι που δεν θα το έχεις συνηθίσει, αν δεν στο έχει προκαλέσει κάποιος αυτόρμητα - αλλά σιγά σιγά θα αρχίσεις να συνηθίζεις, να το νιώθεις και να φαίνεσαι χαρούμενος μέσα σου, ακόμη και αν ο κόσμος σου γκρεμίζεται...
Για να πω την μαύρη μου αλήθεια, ποτέ μου δεν τα κατάφερα να το κάνω αυτό. Όποτε ένιωθα άσχημα ή πιεζόμουν από μία κατάσταση, μπορούσαν να το καταλάβουν και οι γύρω μου. Έπαιρναν μάλιστα το θάρρος (θράσσος για μένα) κάποιες φορές να ρωτάνε και να ξανά ρωτάνε τι έχω και γιατί είμαι έτσι. Ενδιαφέρον... Τρίχες κατσαρές. Αν υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον φίλε μου, δεν θα έφτανες στο σημείο να νιώσεις πεσμένος, γιατί θα είχες άτομα δίπλα σου για να σε ανεβάσουν και να σε κρατήσουν σε ένα σταθερό ψυχολογικό επίπεδο και δεν θα ήσουν ένα με το γρασίδι. Κάποιοι βέβαια, θα βιαστούν και θα μου πούνε μα γιατί να τα περιμένεις όλα από τους άλλους και να μην προσπαθήσεις να καταφέρεις κάτι μόνη σου... Κάποιοι άλλοι θα με ρίξουν στην αγκαλιά της εκκλησίας και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν απλά να αδιαφορούν... Σίγουρα όμως το σημερινό μου θέμα δεν θέλω να το πάω καθόλου προς τα εκεί.

Το σημερινό μου θέμα ταξιδεύει στην Αθήνα, εκεί που βρίσκεται το πνεύμα και το σώμα μου... Εκεί που βρίσκονται οι τελευταίες μου ελπίδες για να βρω δουλειά στο αντικείμενο μου... Σε αυτό που ήθελα να σπουδάσω και να υπηρετήσω για όσο αντέξω και μου επιτρέψουν τα μεγάλα κεφάλια... ('Αραγε θέλουν;) Την δημοσιογραφία.
Είμαι εδώ πέρα ένα μήνα και κάτι ψιλά, σε ένα σπίτι πια που νοικιάσαμε στην Νέα Σμύρνη(με χαμηλό ενοίκιο, ευτυχώς). Λένε ότι η περιοχή που μένω είναι καλή. Φαίνεται άλλωστε. Ο κόσμος καλοντυμένος κατεβαίνει πότε με τις σκάλες μέσα στα καλοσιδερωμένα ρούχα του πότε με το ασανσέρ φορώντας φινετσάτα αρώματα και ύφος αφ υψηλού στο βλέμμα τους. Είναι αυτό το βλέμμα της ακτινογραφίας εξ αποστάσεως που σου διαπερνά την ραχοκοκαλιά και φτάνει στην ψυχή σου. Αυτό το βλέμμα που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα γνωρίζει ποιος είσαι, ποιος θα ήθελες να είσαι, τι σκέφτεσαι, γιατί το σκέφτεσαι, αν είσαι καλός άνθρωπος, αν έχεις στόχους και αν τελικά θα τους πετύχεις σε βάθος χρόνου. Κάποιες φορές, αν το βλέμμα είναι εκπαιδευμένο, μπορεί να βρει και πότε έκανες το τελευταίο τσεκ απ στο νοσοκομείο.

 Γύρισα πολλά γραφεία, χτύπησα πόρτες... Ξαναχτύπησα πόρτες μη και δεν άκουσαν καλά οι ιδιοκτήτες τους και δεν μου έκαναν σινιάλο να μπω να πούμε και να βρεθεί μια λύση. Το μοίρασμα των βιογραφικών μου, έχει ξεπεράσει σε αριθμό τα κουπόνια πίτσας που μοιράζουν οι υπάλληλοι στα διόδια της Λαμίας. Ίσως να έχουν και την ίδια μοίρα με τα κουπόνια: Τα σκουπίδια. Ποιος ξέρει... Το μόνο που ξέρω είναι ότι χρειάζομαι δουλειά, όχι για να μοιράσω αυτόγραφα, όπως εύχονταν πολλές συμφοιτήτριες μου, όχι για να αγοράζω ακριβά αμάξια και αυτοκίνητα, όχι για να τα φτιάξω με μεγαλοεπιχειρηματίες προκειμένου να με κάνουν φίρμα και να τα πάω καλύτερα, όχι για να τα πάρω κάτω από το τραπέζι και να πουλάω μούρη μέσα σε ψέματα και ένα σωρό αρλούμπες μέσα στην μούρη των άλλων, αλλά για να μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου. Να έχω χρήματα να πληρώσω το ενοίκιο μου, τα κοινόχρηστα, το φαγητό μου.
Αυτοί την ώρα, φαντάζομαι την αγωνία κάποιων στα μάτια τους. Την αγωνία για να μάθουν αν όλα όσα ακούγονται για την Αθήνα, είναι αλήθεια. Αν είναι μία ζούγκλα και αν οι άνθρωποι της είναι αγρίκοι... Αν το καλαμάκι είναι σουβλάκι και όλα αυτά τα πανέμορφα που λέμε συνήθως στις καφετέρειες και γελάμε και κάνουμε ιστορίες για αρκούδες και τιγράκια... Ενα θα σας πω, λοιπόν και θα κλείσω.
Ζούγκλα είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά και όχι οι πόλεις στις οποίες κατοικεί το σώμα μας. Ενώ οι γύρω μας πεινάνε, δεν τους δίνουμε τροφή, παρά μόνο για σχόλια μέσω της συμπεριφοράς μας. Κι αν ακόμη ταϊσουμε κάποιον, θα του φάμε την ψυχή, γιατί θα του κοπανάμε πάντοτε το πόσο καλό του κάναμε.

 Καληνύχτα αλάνια μου....

Mια γουλιά από οξυγόνο

Mέσα σε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μπορείς να δεις όλους τους αιθέρες να παλεύουν στα γυάλινα τοιχώματα να σκεπάσουν την ανάσα σου και να την αναγεννήσουν μέσα από το άγριο γιατί που στέκει πάντα αγέρωχο σε κάθε αδυναμία του μυαλού σου να κρατήσει απέναντι μια δυσκολία, να την στήσει στα τέσσερα μέτρα και τέλος, να την διώξει μακριά.
Είναι ένα υπέροχος καμβάς γυαλισμένος με σκοτεινά χρώματα, σχεδόν ανύπαρκτα στους διαδρόμους του εγώ της υποσυνειδησιακής οντότητας σου...
Πρόσωπα χαρούμενα, μουντά, αγριεμένα, δειλά, απαιτητικά και άλλωτε τόσο δοτικά χορεύουν γύρω και σε καλούν να χαθείς στην πλάνη του ερωτισμού που λύνει το κορμί σου καθώς πίνεις και χάνεσαι μέσα στις γουλιές των καταπιεσμένων θέλω που δεν άγγιξες ποτέ ως τώρα από συστολή και φόβο προς το άγνωστο γνωστό της ρουτινιασμένης καθημερινότητας που σου τρώει τα σωθικά σε μικρές ποσότητες...
Μελωδίες και χρώματα που κάποτε αγάπησες είναι εκεί για να αγκαλιάσεις... Ακόμη και να τα ποδοπατήσεις σε περίπτωση που κάτι, κάποιος, κάποτε μπήκε μπροστά στο πρώιμο χαμόγελο σου και τα τσαλάκωσε σαν φθηνά χαρτιά λαϊκής που τυλίγουν τα άλλωτε φρέσκα ψαρικά. Είναι άραγε τόσο απλό να ξεχνάς το παρελθόν σου; Γιατί εγώ δεν κατάφερα ποτέ να το σβήσω...
Μοιάζει σαν ταινεία από σπασμένες πορσελάνες που προσπαθούν να ενωθούν με τα υπόλοιπα κομμάτια τους, να αποκτήσουν σώμα, να κλέψουν μια ψυχή και να προσπαθήσουν να αντιγράψουν την ζωή ενός ανθρώπου με τεχνάσματα βουντού πάνω στο χαλί μιας λεπτής κλωστής ανάμεσα στην διήγηση και την αληθινή ροή ζωής...
Και το μόνο που αναζητάς... Είναι μια γουλιά από οξυγόνο... Στο τέλος αυτού του ταξιδιού.

Ο.ο

Μια από τις λίγες εκκλησίες που αγαπώ και που θα αγαπώ για πάντα... 

Οι λόγοι σε επόμενα ποστς...

Κάτι από τα παλιά

Στο συνηθισμένο μας στέκι, κάτω από το φως των αστεριών... Εκεί θα σε περιμένω. Με ένα ποτήρι νερό και ένα ποτήρι κρασί. Και θα σε αφήσω να επιλέξεις το χρώμα αλλά και την γεύση της ζωής σου μαζί μου... Μια έντονη και γευστική ή μια ήρεμη και απαλή νότα σε κάθε μας ανάσα, αλλάζει πολλά στον τρόπο που σκεφτόμαστε. 
Είναι τόσο όμορφο δίπλα από τον αέρα να σφιρίζει η ανάσα και το σ'αγαπώ σου και να προλαβαίνει τον αέρα και να στοιχειώνει πρώτο στο κορμί και στο μυαλό κλειδαμπαρώνοντας όλα τα παραθύρια της αμφιβολίας έξω από το ιδανικό.